Ο τάφος του τελευταίου Παλαιολόγου βρίσκεται στα νησιά Barbados!!!

Άκου μια παράξενη ιστορία. Ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, πριν αυτό πέσει στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων το 1453, ήταν ο Κωνσταντίνος ο ΙΑ’ ο Παλαιολόγος.

Ο Φερδινάνδος Παλαιολόγος, ένας απο τους τελευταίους απογόνους των Παλαιολόγων , γεννήθηκε στα 1615 περίπου στο Λάντουλφ της Κορνουάλης. Πατέρας του ήταν ο Θεόδωρος Παλαιολόγος και η Μαρία Μπωλς, από το Χάντλεϋ στο Σάφφοκλ. Ο Φερδινάνδος κατετάγη στον Αγγλικό στρατό και μετανάστευσε στα νησιά Μπαρμπέιντος, πριν αρχίσει ο Αγγλικός Εμφύλιος πόλεμος. Μαζί με τον αδελφό του Ιωάννη είχε μεταβεί εκεί, προκειμένου να αναζητήσει συγγενείς της μητέρας του Μαρίας Μπωλς, οι οποίοι είχαν ήδη εγκατασταθεί στα Μπαρμπάντος. Εκεί απέκτησε ένα μικρό κτήμα, νυμφεύτηκε μια λαίδη ονόματι Ρεβέκα Πόμφερτ και απέκτησε μαζί της ένας γιο ονόματι Θεοδώριο. Μας έχει διασωθεί διαθήκη του με ημερομηνία Σεπτεμβρίου 1670. Πέθανε τον Οκτώβριο του 1678 και θάφτηκε στις τρεις του ίδιου μήνα στα Μπαρμπέιντος (δες τον χάρτη). 

Στα 1844 ο τάφος του Φερδινάνδου Παλαιολόγου ανοίχθηκε και διαπιστώθηκε πως ήταν θαμμένος με τα πόδια του στραμμένα στην ανατολή και ήταν ιδιαίτερα ψηλός όπως ο πατέρας του. Επίσης ήταν καλυμμένος με ασβέστη, κατά την ελληνική συνήθεια του Βυζαντίου .Το 1906 ανεγέρθηκε μνημείο στον περίβολο του ναού του Αγίου Ιωάννη στα Μπαρμπέιντος με την επιγραφή Φερδινάνδος Παλαιολόγος, καταγόμενος από τον Αυτοκρατορικό κλάδο του τελευταίου Χριστιανού Αυτοκράτορα της Ελλάδος. Στη φωτογραφία πιο κάτω ο τάφος του.

Ιστορία - Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος προσπαθεί να σώσει την πρωτεύουσα

      

      

 Ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος στέφθηκε αυτοκράτορας του Βυζαντίου στον Μιστρά. Στον χάρτη βλέπεις που ακριβώς βρίσκεται η έρημη σήμερα καστροπολιτεία και κάτω το χάλκινο άγαλμα που υπάρχει σήμερα εκεί.

Ο τελευταίος βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος,πριν αναλάβει την εξουσία του κράτους, είχε κάνει δύο γάμους, χωρίς να έχει αποκτήσει γιο. Αφού ανέβηκε στον θρόνο, οι αυλικοί τον πίεζαν να κάνει και τρίτο γάμο. Οι προτάσεις ήταν πολλές. Ο δόγης της Βενετίας, για παράδειγμα, του πρότεινε την κόρη του. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας φαίνεται ότι επιθυμούσε, για πολιτικούς ίσως λόγους, κάποια πριγκίπισσα από την Τραπεζούντα ή την Ιβηρία του Καυκάσου.

Την ίδια περίοδο πέθανε ο σουλτάνος Μουράτ. Πολλοί τότε τον συμβούλεψαν να πάρει γυναίκα του τη σερβικής καταγωγής χήρα του σουλτάνου, Μάρα Μπράνκοβιτς. Ο λόγος ήταν απλός: τη γυναίκα αυτή υπεραγαπούσε ο νέος σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ως μητριά του, και ο γάμος αυτός ίσως ωφελούσε το βυζαντινό κράτος. Ήταν όµως ήδη 50 χρόνων και, επομένως, πιθανότητα απόκτησης διαδόχου δεν υπήρχε.

Εξάλλου, ούτε η ίδια ήταν πρόθυμη να ξαναπαντρευτεί και προτίμησε να επιστρέψει στην πατρίδα της τη Σερβία. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κωνσταντίνος δεν στέφθηκε ποτέ επίσημα αυτοκράτορας, επειδή, για λόγους οικονομίας, περίμενε να παντρευτεί, προκειμένου να γίνει ένα έξοδο, για τον γάμο και για τη στέψη…

Κάνε κλικ πιο κάτω να δούμε τι έμαθες...

Φυσική - Ο διακόπτης

 

Ο Ιάπωνας φαρμακοποιός κ. Κάτο!!!

Το φαρμακείο "Κακέι" βρίσκεται στην περιοχή Akashi-cho (Tokyo).Στην είσοδο του δεσπόζει η ελληνική φράση "ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ". Ο ιδιοκτήτης του φαρμακείου, κος Κεντζιρό Κάτο, ρωτήθηκε γιατί έγραψε την πινακίδα σε μια γλώσσα που πολύ λίγοι θα καταλάβουν.

Απάντησε ότι θέλησε να τιμήσει τον πατέρα της Ιατρικής, Ιπποκράτη, και έτσι έγραψε την επιγραφή στη γλώσσα του, τα ελληνικά. Δίπλα στην είσοδο υπάρχει μια επεξηγηματική πινακίδα στα ιαπωνικά, που εκφράζει και την φιλοσοφία του φαρμακείου:

"Τα ελληνικά γράμματα που είναι σκαλισμένα πάνω από την είσοδο, μεταφράζονται ως "όλα για τους ασθενείς" και εκφράζουν τη φιλοσοφία του φαρμακείου μας σχετικά με την ιατρική φροντίδα. Πιστεύουμε ότι είναι απόλυτη ευθύνη όλων των επαγγελματιών υγείας,

συμπεριλαμβανομένων των φαρμακοποιών, να έχουν ως προτεραιότητα τη συνεισφορά στους ασθενείς. Εμείς οι υπάλληλοι του φαρμακείου Κακέι εργαζόμαστε έχοντας πάντα κατά νου την αποκατάσταση και διατήρηση της υγείας των πελατών μας".

Έλα να μπαίνουμε στο κλίμα σιγά - σιγά...

Τη Δευτέρα θα γυρίσουμε στην παλιά μας αίθουσα. Θυμάσαι που βρίσκεται; Στη μέσα πλευρά της πόρτας υπάρχουν τα πιο κάτω...

Σε μια ομιλία του σε ένα γυμνάσιο, ο Bill Gates, έδωσε 11 κανόνες που δεν μαθαίνουν στο σχολείο τα παιδιά και που θα τα βοηθήσουν στη ζωή τους.

Κανόνας 1: Η ζωή δεν είναι δίκαιη – συνήθισέ το!

Κανόνας 2: Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για την αυτό-εκτίμησή σου. Περιμένει πρώτα να επιτύχεις εσύ ο ίδιος κάτι ΠΡΙΝ αισθανθείς καλά με τον εαυτό σου.

Κανόνας 3: Δεν θα κερδίσεις 60.000 ευρώ το χρόνο τελειώνοντας το σχολείο. Δεν πρόκειται να γίνεις αντιπρόεδρος με δωρεάν αυτοκίνητο και κινητό τηλέφωνο μέχρι να τα κερδίσεις και τα δύο.

Κανόνας 4: Εάν νομίζεις ότι ο καθηγητής σου είναι σκληρός, περίμενε μέχρι να δεις το αφεντικό.

Κανόνας 5: Το γύρισμα των μπιφτεκιών δεν σου μειώνει την αξιοπρέπεια. Οι παππούδες σου είχαν μια διαφορετική λέξη για αυτή την εργασία: την έλεγαν ευκαιρία.

Κανόνας 6: Εάν τα μουσκέψεις, ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ. Γι” αυτό μην κλαψουρίζεις για τα δικά σου λάθη, αλλά μάθε από αυτά.

Κανόνας 7: Πριν γεννηθείς, οι γονείς σου δεν ήταν τόσο βαρετοί όσο είναι σήμερα. Έγιναν έτσι πληρώνοντας τους λογαρισμούς σου, καθαρίζοντας τα ρούχα σου και ακούγοντάς σε να λες πόσο «cool» είσαι. Πριν λοιπόν σώσεις τα δάση από τα παράσιτα της γενιάς των γονιών σου, προσπάθησε να καθαρίσεις τη ντουλάπα στο δωμάτιό σου.

Κανόνας 8: Το σχολείο μπορεί να έχει βρει τον τρόπο να εξαλείψει τις διαφορές μεταξύ κερδισμένων και χαμένων, αλλά η ζωή ΟΧΙ. Μερικά σχολεία έχουν απορρίψει τις αρνητικές βαθμολογίες και θα σου δώσουν όσες ευκαιρίες θέλεις για να βρεις τη σωστή απάντηση. Αυτή η κατάσταση δεν μοιάζει ούτε στο ελάχιστο με την πραγματική ζωή.

Κανόνας 9: Η ζωή δεν είναι χωρισμένη σε εξάμηνα. Δεν υπάρχουν ολόκληρα καλοκαίρια διακοπών και πολύ λίγοι υπάλληλοι είναι διατεθειμένοι να σε βοηθήσουν να «βρεις» τον εαυτό σου. Αυτό μπορείς να το κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου.

Κανόνας 10: Η τηλεόραση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πραγματική ζωή. Στην πραγματική ζωή οι άνθρωποι είναι στις δουλείες τους και όχι στα μπαρ και στα καφενεία.

Κανόνας 11: Να είσαι ευγενικός με τους σπασίκλες. Στο τέλος μάλλον θα καταλήξεις να δουλεύεις για έναν από αυτούς.

*** Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν τα είπε αυτά ο Gates.  Το συγκεκριμένο απόσπασμα προέρχεται από το βιβλίο ενός παιδαγωγού, ονόματι Sykes Charles, το οποίο τιτλοφορείται “Dumbing Down our Kids”, αλλά και πάλι...

Μεγάλο Σάββατο - Πάσχα στο περιβόλι της Παναγιάς (Άγιο Όρος)

Η Ανάσταση θεωρείται από τους χριστιανούς η κορυφαία στιγμή της ζωής του Χριστού. Είναι η νίκη της ζωής εναντίον του θανάτου. "Θανάτω θάνατον πατήσας" λέει το Χριστός Ανέστη. Το βράδυ του Σαββάτου θα ακούσεις χαρμόσυνες καμπάνες, χαρούμενα τροπάρια και πολλά πυροτεχνήματα!!! Όλα δείχνουν τη χαρά που έχουν οι άνθρωποι για την ανάσταση του Χριστού, αλλά κυρίως για την ελπίδα που τους δίνει αυτό το γεγονός ότι όλα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο, αφού ακόμα και ο θάνατος νικήθηκε. Δεν είναι καινούργια αυτά για τον άνθρωπο. Από την αρχαιότητα έχουμε τον μύθο της Περσεφόνης που μοίραζε τη ζωή της ανάμεσα στον Άδη και την μητέρα της, τη Δήμητρα. Έχουμε τη γιορτή της φύσης που είναι η άνοιξη. Την έξοδο από τον χειμώνα. Την ανάσταση των φυτών και λουλουδιών.Την ψυχική ευφορία που σου δημιουργεί μια ηλιόλουστη μέρα. Όσο για τα πυροτεχνήματα... Αυτά με τον κρότο τους τρομάζουν συμβολικά όλα τα κακά πνεύματα που ταλαιπωρούν τη ζωή μας. Που μας κάνουν να αισθανόμαστε άσχημα.

Το Άγιο Όρος το ξέρεις (κοίτα στον χάρτη). Πρώτη αναφορά σέ αγιορείτες υπάρχει το 843μ.Χ. στην Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (όπως σίγουρα θυμάσαι από την Ιστορία😅).  Δες πιο κάτω μια εκπομπή που περιηγείται στο Περιβόλι της Παναγιάς, όπως το αποκαλούν. 

 

      

Μεγάλη Παρασκευή

Είναι η τελευταία λέξη του Χριστού πάνω στον σταυρό. "Όλα τελείωσαν". 

Ο Καζαντζάκης είναι μια μοναδική περίπτωση στα ελληνικά γράμματα. Αν θέλεις να σκαλίσεις λίγο απ' αυτόν, κάνε κλικ στην εικόνα πιο πάνω. Αν βαρεθείς δεν πειράζει.  Θα τον βρεις μπροστά σου σε όλη σου τη σχολική ζωή και όχι μόνο... 

 

Μεγάλη Παρασκευή

Ο Χριστός, μετά τη σύλληψη του, οδηγείται σε τυπική δίκη, με προαποφασισμένη ετυμηγορία τον θάνατο. Επειδή, σύμφωνα με το τυπικό, έπρεπε να απαγγελθεί η κατηγορία από τον Ρωμαίο διοικητή της περιοχής, οδηγείται ενώπιον του Πόντιου Πιλάτου ο οποίος αποφεύγει να πάρει την ευθύνη της απόφασης, ρωτώντας το πλήθος σε ποιον να δώσει χάρη στον Ιησού ή στον Βαραββά (ληστής διαβόητος της εποχής). Έτσι ο Ιησούς σταυρώνεται και μετά τον  σταυρικό θάνατό του, αποκαθηλώνεται και ενταφιάζεται. Όταν ο Ιησούς αποκαθηλώνεται, τοποθετείται σε ένα ύφασμα (το οποίο και λέγεται επιτάφιο). 

Σήμερα ακούγεται στις εκκλησίες ο ωραιότερος  ύμνος της χριστιανικής υμνολογίας (μπορείς να το ακούσεις πιο κάτω), και γίνεται περιφορά των Επιταφίων σε όλες τις ενορίες της Χώρας.

Το "Αι γενεαί πάσαι" ή πιο γνωστό σαν «Ω γλυκύ μου έαρ» είναι το μοιρολόι της Παναγίας, η έκφραση του πόνου της για τον επίγειο θάνατο του Υιού της.

             

1. Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη ταφή σου προσφέρουσι, Χριστέ μου.
Όλες οι γενιές (των ανθρώπων) προσφέρουν, Χριστέ μου, ύμνο στην ταφή σου.

2. Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
Ω γλυκιά μου άνοιξη, γλυκύτατό μου παιδί, πού βυθίστηκε (και χάθηκε) η ωραιότητά σου;

3. Υιέ Θεού Παντάναξ, Θεέ μου, Πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;
Υιέ του Θεού, Βασιλιά των πάντων, Θεέ μου, Δημιουργέ μου, πώς καταδέχτηκες να υποστείς παθήματα;

4. Έρραναν τον τάφον αι μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.
Οι μυροφόρες, αφού ήρθαν πολύ πρωί, ράντισαν με αρώματα τον τάφο σου.

5. Ιδείν την του Υιού σου Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.
Αξίωσε, Παρθένε, εμάς τους δούλους σου να δούμε (και να γιορτάσουμε) την Ανάσταση του Υιού σου.

Από τι πέθανε ο Ιησούς πάνω στον σταυρό ; (Η επιστημονική εξήγηση)

 Διαβάζεις μόνο αν αντέχεις!!!

Οι ιστορικές πηγές που χρησιμοποίησαν οι ιατρικές μελέτες είναι οι περιγραφές των τεσσάρων Ευαγγελιστών αλλά και συγγραφείς του πρώτου αιώνα μ.Χ., Χριστιανοί, Εβραίοι και Ρωμαίοι, οι οποίοι αναφέρουν πληροφορίες για την ιουδαϊκή και τη ρωμαϊκή νομοθεσία, καθώς και για τον τρόπο που εκτελούνταν οι ποινές της μαστίγωσης και της σταύρωσης.

Άλλα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα είναι η περίφημη Σινδόνη του Τουρίνου, με την οποία πιστεύεται ότι τύλιξαν το ίδιο το σώμα του Ιησού μετά την αποκαθήλωση, και αρχαιολογικά ευρήματα όπως ένας σκελετός ανθρώπου που σταυρώθηκε στην εποχή του Ιησού και βρέθηκε στην Ιερουσαλήμ.

Σύμφωνα με τις επικρατέστερες απόψεις η σταύρωση του Χριστού έγινε την Παρασκευή 7 Απριλίου (14 του ιουδαϊκού μήνα Νισάν) του έτους 30.

Ο Ιησούς καταδικάστηκε στον σταυρικό θάνατο, μια ποινή τόσο σκληρή που οι ίδιοι οι Ρωμαίοι, αφού την πήραν από τους Καρχηδονίους την τελειοποίησαν έτσι ώστε να φέρνει τον θάνατο με αργή και βασανιστική ασφυξία. Καθώς η μέθοδος ήταν συνηθισμένη για την εποχή, τα Ευαγγέλια δεν αναφέρονται σε πολλές λεπτομέρειες.

Οι σταυρώσεις γίνονταν για υγειονομικούς λόγους έξω από κατοικημένες περιοχές. Οι ξύλινοι σταυροί δεν ήταν μονοκόμματοι αλλά το κάθετο σκέλος τους έμενε μόνιμα καρφωμένο στον τόπο της εκτέλεσης. Το οριζόντιο, που μπορεί να ζύγιζε και πάνω από 50 κιλά, μεταφερόταν ως εκεί από τον κατάδικο, ο οποίος συνοδευόταν από στρατιωτικό απόσπασμα. Όταν έφταναν στο μέρος της σταύρωσης, στους κατάδικους προσφερόταν ένα ποτό από κρασί με μύρο, που είχε κάποιες ναρκωτικές ιδιότητες, ωστόσο ο Ιησούς αρνήθηκε να το πιει.

Τα καρφιά περνούσαν ανάμεσα από τα οστά των καρπών. Έπειτα το οριζόντιο σκέλος ανυψωνόταν και στερεωνόταν στον κατακόρυφο στύλο – συνήθως, την εποχή του Ιησού, στην κορυφή του, δίνοντας στον σταυρό το σχήμα κεφαλαίου Τ . Έπειτα έστρεφαν τα σκέλη προς τα πλάγια ελαφρώς λυγισμένα και τα κάρφωναν μαζί με ένα ακόμα καρφί που περνούσε και από τους ταρσούς και των δύο ποδιών. Η διαδικασία ολοκληρωνόταν με τη στερέωση στην κορυφή του σταυρού μιας επιγραφής με το όνομα και το έγκλημα του καταδίκου.

Ο σταυρωμένος περνούσε ένα βασανιστικό διάστημα που διαρκούσε από ώρες μέχρι δυο ή τρία εικοσιτετράωρα. Το κρέμασμα του σώματος από τα καρφιά δεν προκαλούσε μόνο απερίγραπτο διάχυτο πόνο αλλά και εξανάγκαζε τον θώρακα να μένει διαρκώς «ανοιχτός» σε θέση εισπνοής και τα πνευμόνια να μην μπορούν να αδειάσουν για να πάρουν καινούργιο αέρα.

Με αυτό τον τρόπο σταδιακά το αίμα και οι ιστοί άδειαζαν από οξυγόνο και πλημμύριζαν με διοξείδιο του άνθρακα, ενώ οι πνεύμονες γέμιζαν υγρό. Καθώς ο κατάδικος ασφυκτιούσε, προσπαθούσε να ανασηκωθεί πάνω στα καρφωμένα πόδια του για να ανασάνει τρίβοντας την κομματιασμένη από το μαστίγωμα πλάτη του πάνω στο ξύλο του σταυρού.Όταν όμως ανασηκωνόταν, ο πόνος από τα πόδια και τις αρθρώσεις των ώμων και των χεριών ήταν αφόρητος και τον ανάγκαζε να ξαναφεθεί να κρέμεται. Ο σωματικός πόνος και η έλλειψη οξυγόνου τον έφερναν σε ημικωματώδη κατάσταση. Στο τέλος έχοντας χάσει τις αισθήσεις του αδυνατούσε να ανασηκωθεί για να πάρει μια ακόμη ανάσα και πέθαινε από ασφυξία.

Η τελευταία κραυγή του Ιησού για πολλούς μελετητές είναι μια ένδειξη ότι ο θάνατος προήλθε από κάποιο έντονο γεγονός, όπως μια καρδιακή ανακοπή. Η ιατρική εξήγηση για το αίμα και το νερό που, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, έτρεξαν από τα πλευρά του Ιησού όταν τον λόγχισε ο Ρωμαίος στρατιώτης για να επιβεβαιώσει τον θάνατό Του είναι η συσσώρευση υγρού ανάμεσα στην καρδιά και τη μεμβράνη που την περιβάλλει, το περικάρδιο, το οποίο έρευσε μαζί με το αίμα με το τρύπημα της λόγχης. Η συμφόρηση αυτή επιβάρυνε ακόμα περισσότερο τη λειτουργία της καρδιάς, που προσπαθούσε να αντλήσει το πυκνόρρευστο, ελαττωμένο από την αιμορραγία και κενό από οξυγόνο αίμα. Άλλες εξηγήσεις αναφέρονται σε μια πολυπαραγοντική αιτιολογία θανάτου, που περιλαμβάνει το σοκ εξαιτίας της αιμορραγίας, την ασφυξία, την οξεία καρδιακή ανεπάρκεια.

Πόσο αξίζουν σήμερα τα τριάντα αργύρια του Ιούδα;

Κατά το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, ο Ιούδας πρόδωσε τον Ιησού για «30 αργύρια». 

Και με ένα φιλί τον υπέδειξε στους στρατιώτες του αρχιερέα Καϊάφα, ο οποίος τον παρέδωσε στους στρατιώτες του Πόντιου Πιλάτου. 

Σύμφωνα με κείμενα διάφορων προφητών, ερευνητές εκτιμούν πως τα 30 αργύρια ήταν τυριανά σεκέλ, νόμισμα της Τύρου, αρχαίας πόλης του Λιβάνου.

Στην εποχή της Καινής Διαθήκης, ένα σέκελ άξιζε περίπου τέσσερις δραχμές. Κάθε νόμισμα είχε βάρος λιγότερο από μισή ουγκιά ασήμι, περίπου 16 γραμμάρια το καθένα.

Η σημερινή του αξία θα υπολογιζόταν από 400 έως 500 δολάρια. Δηλαδή, κατά προσέγγιση, τα 30 αργύρια είναι περίπου 15.000 ευρώ. 

Οι δυο ληστές που σταυρώθηκαν μαζί με τον Χριστό

Εκτός από τα τέσσερα Ευαγγέλια (Μάρκου, Ιωάννη, Λουκά, Ματθαίου) που αποδέχεται η εκκλησία μας και διηγούνται την ιστορία του Χριστού, υπάρχουν και άλλες διηγήσεις. Είναι τα λεγόμενα απόκρυφα Ευαγγέλια που η εκκλησία  ΔΕΝ τα θεωρεί κείμενα αξιόπιστα, αλλά μερικά στοιχεία τους χρησιμοποιουνται. Σε ένα από αυτά, «τις Πράξεις Πιλάτου», μαθαίνουμε τα ονόματα των δύο ληστών που σταυρώθηκαν μαζί με τον Χριστό. Τα δε ονόματα είναι ως Δίσμας και Γέστας.

Σε ένα απόκρυφο ευαγγέλιο, το «Υφήγησις Ιωσήφ του από Αριμαθαίας» εκτός από τα ονόματα των δύο ληστών, περιγράφεται και η ληστρική τους δραστηριότητα:

–Ο Γέστας «σκότωνε με μαχαίρι οδοιπόρους, άλλους τους γύμνωνε, κρεμούσε γυναίκες από τα σφυρά με το κεφάλι προς τα κάτω για να κόψει τους μαστούς τους, έκοβε τα μέλη νηπίων κι έπινε το αίμα τους κι ούτε για μια στιγμή δεν είχε γνωρίσει τον Θεό, ενώ δεν ακολουθούσε τους ανθρώπινους νόμους κι ήταν βίαιος από την αρχή κιόλας σ’ αυτές τις ενέργειές του».

-Ο Δίμας ή Δύσμας «και ήταν στην καταγωγή του Γαλιλαίος. Μάλιστα υπήρξε ιδιοκτήτης πανδοχείου. Πειρατής και ληστής στους πλούσιους, ευεργετούσε τους φτωχούς. Ήταν κλέφτης, αλλά έθαβε τους φτωχούς, όταν πέθαιναν. Δοκίμασε να ληστέψει το πλήθος των Ιουδαίων, που συνέρρεε στα Ιεροσόλυμα κλέβοντας ο ιερόσυλος ως και τα βιβλία του νόμου, ενώ γύμνωσε και τη θυγατέρα του Καϊάφα, που ήταν ιέρεια στον ναό, και αφαίρεσε ακόμη και τη μυστική παρακαταθήκη του Σολομώντος, που ο ίδιος την είχε βάλει στον τόπο εκείνο. Τέτοιες ήταν οι πράξεις του».

Μαζί με τον Σταυρό του Ιησού διασώθηκε και ο Σταυρός του μετανοήσαντος ληστή, του Δίμα ή Δύσμα. Το οριζόντιο τμήμα του Σταυρού του μετανοήσαντος ληστή διαφυλάχτηκε στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου Κύπρου. Το έτος 1426 κλάπηκε από τους Μαμελούκους αλλά μετά από έτη επανεμφανίστηκε στην Ιερά Μονή. Σήμερα δεν γνωρίζει κανείς για την τύχη του.

Το κάθετο τμήμα του Σταυρού φυλάσσεται στην αίθουσα των ιερών λειψάνων της Βασιλικής στην Ρώμη, πλατεία Αγίου Σταυρού Ιερουσαλήμ (Rome, Basilica di Santa Croce in Gerusalemme).

Μεγάλη Πέμπτη

 Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης τελείται ο εσπερινός της Μεγάλης Παρασκευής μαζί με τη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Οι ιερείς κατά την ετοιμασία της Θείας Κοινωνίας εξάγουν δύο «αμνούς» (το μέρος του άρτου το οποίο μεταβάλλεται σε σώμα Χριστού) και διατηρούν τον ένα αφού τον τεμαχίσουν και τον αποξηράνουν, σε ασφαλές σημείο (μέσα στο αρτοφόριο πάνω στην αγία τράπεζα) για έναν ολόκληρο χρόνο για την κοινωνία των πιστών σε έκτακτες περιπτώσεις. Το βράδυ τελείται ο όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής, στον οποίο αναπαριστάται το Θείο Δράμα της Σταύρωσης και διαβάζονται τα 12 ευαγγέλια που περιγράφουν τα γεγονότα από τη σύλληψη έως και την ταφή του Χριστού.

Ανάμεσα στο 5ο και το 6ο Ευαγγέλιο ψάλλεται το αντίφωνο «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…» και ο Εσταυρωμένος λιτανεύεται από τους ιερείς.

Τα 12 Ευαγγέλια της Μεγάλης Πέμπτης συγκροτούνται κυρίως από περικοπές των Ευαγγελίων του Ιωάννη και του Ματθαίου. Εν περιλήψει τα 12 Ευαγγέλια: Τελευταίες νουθεσίες του Ιησού στους μαθητές του… «Αγαπάτε Αλλήλους». Ο τελευταίος αποχαιρετισμός. Προσευχή του Ιησού. Προδοσία του από τον Ιούδα. Σύλληψη του Ιησού και μεταφορά του «Από τον Άννα στον Καϊάφα». Δίκη του Ιησού από τους Αρχιερείς. Άρνηση Πέτρου («Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήση με»). Ο Ιησούς ενώπιον του Πιλάτου, στο Πραιτώριο. Προσπάθεια του Πιλάτου να απελευθερώσει τον Κύριο, αλλά εμπρός στην αποφασιστικότητα των Φαρισαίων υποχωρεί. «Βαραβάν ή Χριστόν;». Ο Πιλάτος «Νίπτει τας χείρας του». Ο Ιούδας μεταμελείται και επιστρέφει τα «τριάκοντα αργύρια» στους Αρχιερείς, οι οποίοι τα έβαλαν στον «Κορβανά» (ταμείο του Ναού). Απαγχονισμός Ιούδα. Πορεία του Ιησού προς τον Γολγοθά και Σταύρωσή του με δύο ληστές. Ο Ιησούς αφήνει το πνεύμα επί του Σταυρού. Μεταμέλεια του ενός ληστή, που ζητά από τον Κύριο να τον θυμηθεί στη βασιλεία των Ουρανών. Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ζητά από τον Πιλάτο το Σώμα του για να το θάψει. Ταφή του Ιησού και σφράγιση του Τάφου του από τους Αρχιερείς και Φαρισαίους.

Στις εκκλησίες, όλο το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης μέχρι το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, παραμένουν κυρίως γυναίκες οι οποίες «μοιρολογούν», ψάλλοντας ύμνους, τον Χριστό.

Σε πολλά μέρη, προετοιμάζουν τον στολισμό του Επιταφίου κατά την διάρκεια της νύχτας αυτής.

Στα σπίτια των Χριστιανών, την Μεγάλη Πέμπτη, βάφονται τα κόκκινα αυγά.

13 πίνακες ζωγραφικής του Καραβάτζο ζωντανεύουν σε βίντεο

 

Ο Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζο (Michelangelo Merisi da Caravaggio, 29 Σεπτεμβρίου 1571 – 18 Ιουλίου 1610), γνωστός περισσότερο απλά ως Καραβάτζο, ήταν Ιταλός ζωγράφος, το έργο του οποίου ανήκει χρονικά στα τέλη του 16ου έως τις αρχές του 17ου αιώνα. Αν και οι πρώιμοι πίνακές του περιλάμβαναν κυρίως προσωπογραφίες, σταδιακά εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους ζωγράφους θρησκευτικών σκηνών.

Πριν από δέκα χρόνια, υπό την καθοδήγηση του ιδρυτή Ludovica Rambelli, οκτώ μέλη της ιταλικής εταιρείας, Malatheatre ξεκίνησαν να μελετούν τα έργα του “σκοτεινού” ζωγράφου και επιχείρησαν να αναπαράγουν τους πίνακες, με τον τρόπο που ίσως θα τους είχε “κοιτάξει” ο Καραβάτζιο πίσω από το καβαλέτο του. Η παράσταση τους Tableuax Vivants καταφέρνει να εντυπωσιάσει, όσο και οι αρχικοί πίνακες του Ιταλού ζωγράφου. Δες παρακάτω το αποτέλεσμα.

      

Tableaux vivants σημαίνει στα γαλλικά "ζωντανοί πίνακες" ή "πίνακες που ζωντανεύουν".  Δες και έναν πασίγνωστο πίνακα bonus. Τον "μυστικό δείπνο" του Da vinci.

      

Μεγάλη Τετάρτη

       

Η ημέρα είναι αφιερωμένη στην αμαρτωλή γυναίκα που ζήτησε συχώρεση και έπλυνε τα πόδια του Χριστού με μύρο. Την ίδια στιγμή ο Ιούδας πηγαίνει να συναντήσει τους Αρχιερείς με σκοπό να προδώσει τον Χριστό. Έχει προηγηθεί το μυστικό δείπνο όπου ο Χριστός ανακοινώνει στους μαθητές ότι κάποιος θα τον προδώσει. Ο πίνακας πιο πάνω είναι του Leonardo Da Vinci.

    

Δες και μια χιουμοριστική εκδοχή για το πως φιλοτεχνήθηκε ο πιο πάνω πίνακας από τον Mel Brooks (παλιό αμερικανό κωμικό)

   

Μεγάλη Τρίτη

Η παραβολή των «Δέκα Παρθένων»

Πέντε φρόνιμες και πέντε μωρές παρθένες περιμένουν το Νυμφίο (γαμπρό) να έλθει να παραλάβει τη νύφη. Οι φρόνιμες, που είχαν προνοήσει φρόντισαν να πάρουν μαζί τους λάδι ώστε να έχουν για να φωτίζουν τα λυχνάρια τους. Δεν ισχύει το ίδιο όμως και για τις μωρές, οι οποίες λόγω της αργοπορίας του Νυμφίου αποκοιμήθηκαν. Έτσι όταν ακούγεται η φωνή «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», ψάχνουν να βρουν λάδι για να ανάψουν τα σβησμένα λυχνάρια τους, με αποτέλεσμα να μένουν «εκτός νυμφώνος».

Η παραβολή των ταλάντων

Κάποιος άνθρωπος που ήταν έτοιμος για ταξίδι κάλεσε τους δούλους του και τους παράδωσε την περιουσία του. Και σ’ άλλον μεν έδωσε πέντε τάλαντα σ’ άλλον δύο και σ’ άλλον ένα σύμφωνα με τη δύναμη του καθενός και αμέσως αναχώρησε.

Εκείνος που πήρε τα πέντε τάλαντα πήγε και δούλεψε και μ’ αυτά κέρδισε και άλλα πέντε. Έτσι έκανε και αυτός που πήρε τα δύο και κέρδισε άλλα δύο. Εκείνος όμως που πήρε το ένα, πήγε και έσκαψε στη γη και έθαψε το χρήμα του κυρίου του. Ύστερα από πολύ χρονικό διάστημα φτάνει ο κύριος των δούλων και λογαριάζεται μαζί τους. Και αφού ήλθε εκείνος που πήρε τα πέντε τάλαντα, έφερε και άλλα πέντε και λέγει στον κύριο• πέντε τάλαντα μου παρέδωσες, να, εγώ κέρδισα και άλλα πέντε.

Του είπε ο κύριος του• μπράβο καλέ μου δούλε και πιστέ• ήσουν πιστός στα λίγα, εγώ θα σε εγκαταστήσω στα πολλά. Έμπα λοιπόν στη χαρά του κυρίου σου. Ήλθε και εκείνος που είχε πάρει τα δύο τάλαντα, και είπε. Κύριε, δύο τάλαντα μου παράδωσες• να που εγώ κέρδισα άλλα δύο τάλαντα. Τότε ο κύριος του είπε• Μπράβο δούλε καλέ και πιστέ. Φάνηκες πιστός στα λίγα, εγώ θα σε εγκαταστήσω πολλά. Τότε ήλθε και εκείνος που είχε πάρει το ένα τάλαντο, και είπε: Κύριε, ήξερα που είσαι ένας σκληρός άνθρωπος, θερίζεις εκεί που δεν έσπειρες και μαζεύεις από κει που σκόρπισες. Επειδή φοβήθηκα, πήγα και έκρυψα το τάλαντο σου στη γη, να, λοιπόν, παρ’ το γιατί είναι δικό σου. Και ο κύριος του αποκρίθηκε: δούλε πονηρέ και οκνηρέ, ήξερες πως θερίζω από κει που δεν έσπειρα και μαζεύω απ’ εκεί που δε σκόρπισα. Έπρεπε λοιπόν να βάλεις τα λεφτά σου στους τραπεζίτες και εγώ, όταν θα επέστρεφα θα τα έπαιρνα πίσω με τόκο. Πάρτε απ’ αυτόν το τάλαντο και δώστε το σε κείνον, που έχει τα δέκα τάλαντα.

Γιατί στον καθένα που έχει, θα δοθούν και άλλα και θα περισσέψουν. Από κείνον όμως που δεν έχει, θα του αφαιρεθεί και κείνο που έχει. Πάρτε και ρίξτε αυτόν τον άθλιο δούλο έξω στο σκοτάδι, εκεί που ακούγεται το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών. Και λέγοντας αυτά τόνιζε• όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει.

Τη Μεγάλη Τρίτη ψάλλεται το τροπάριο της Κασσιανής.
Γράφτηκε από μια μοναχή και μιλάει για την μετάνοια μιας αμαρτωλής γυναίκας.
Είναι ένα από τα πιο γνωστά τροπάρια της βυζαντινής μουσικής.
Τροπάριο είναι ένας βυζαντινός ύμνος που γράφτηκε για να τιμήσει ένα πρόσωπο ή ένα γεγονός της εκκλησιαστικής ζωής.
Αυτός που γράφει τα τροπάρια, όπως και τους υπόλοιπους βυζαντινούς ύμνους, λέγεται μελωδός, (κάτι αντίστοιχο με τον συνθέτη).
Οι μελωδοί ήταν σχεδόν πάντα άνδρες μοναχοί σε μοναστήρια.
Δυστυχώς εκείνη την εποχή τα κορίτσια προορίζονταν κυρίως για σύζυγοι και μητέρες.


Ποια ήταν η Κασσιανή
Η Κασσιανή ήταν μια εξαίρεση στον προηγούμενο κανόνα.
Γεννήθηκε στις αρχές του 9ου αιώνα στην Κωνσταντινούπολη από πλούσια οικογένεια.
Ήταν μια όμορφη κοπέλα που την προόριζαν να γίνει σύζυγος του αυτοκράτορα.
Όταν βρέθηκε μπροστά του αυτός της είπε "από την γυναίκα προέρχονται όλα τα κακά".
Τότε και η Κασσιανή του απάντησε ότι "από τη γυναίκα προέρχονται όλα τα καλά".
Η απάντηση αυτή θύμωσε τον αυτοκράτορα.
Έτσι η Κασσιανή έγινε μοναχή σε μοναστήρι όπου αξιοποίησε το ταλέντο συνθέτοντας αξιόλογους ύμνους, πολλοί από τους οποίους (πάνω από 50) σώζονται μέχρι σήμερα.
Πέρασε το τέλος της ζωής της στην Κάσο.


Το τροπάριο της Κασσιανής μιλάει για μια αμαρτωλή γυναίκα την οποία ο Χριστός δέχτηκε κοντά του, σε αντίθεση με όλους τους άλλους που την περιφρονούσαν.
Την βοήθησε να καταλάβει τα λάθη της και να νοιώσει το αληθινό νόημα της αγάπης προς τους άλλους ανθρώπους.
Η γυναίκα αισθάνθηκε τόση ευγνωμοσύνη για τον Χριστό που θέλησε να του πλύνει τα πόδια και να τα σκουπίσει με τα μαλλιά της για να δείξει πως έχει μετανιώσει για ότι κακό έκανε.

      

Η σημασία του
Το τροπάριο της Κασσιανής είναι σημαντικό γιατί μας δείχνει πως ακόμη κι όταν κάποιος έχει κάνει άσχημα πράγματα, όταν το καταλάβει και επανορθώσει μπορεί να γίνει ο καλύτερος άνθρωπος, να νοιώσει καλά και να σώσει την ψυχή του.
Επίσης μας δείχνει πόσο σημαντικό είναι να μην κρίνουμε τους άλλους για τις κακές τους πράξεις -γιατί όλοι κάνουμε λάθη- αλλά να τους αποδεχόμαστε με αγάπη και συμπόνοια.
Οι περισσότεροι θεωρούν ότι η αμαρτωλή γυναίκα του τροπαρίου ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, αλλά μάλλον κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Κι αυτό γιατί ποτέ οι υμνωδοί όταν αναφέρονταν σε ένα αμαρτωλό άτομο δεν αποκάλυπταν το όνομά του.
Σκοπός τους ήταν να μιλήσουν για το νόημα των πράξεων και όχι να στιγματίσουν έναν άνθρωπο!

Μεγάλη Δευτέρα

Η Μεγάλη Δευτέρα είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Ιωσήφ, του επονομαζόμενου «Παγκάλου» του γιου του Ιακώβ, που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη και στην άκαρπη συκιά, που την καταράστηκε ο Χριστός και ξεράθηκε μ' ένα του λόγο.

Ο Ιωσήφ ήταν ο μικρότερος υιός του Ιακώβ, ο οποίος όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του λόγω της ενάρετης ζωής του και αρχικά τον έριξαν σ' ένα λάκκο και προσπάθησαν να εξαπατήσουν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο.

Αφού δεν μπόρεσαν να εξαπατήσουν τον πατέρα τους, τον πούλησαν σε εμπόρους, οι οποίοι με την σειρά τους τον πούλησαν στον αρχιμάγειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Φαραώ Πετεφρή.

Εκεί ο Ιωσήφ αφού δεν ενέδωσε στις ερωτικές επιθυμίες της συζύγου του Πετεφρή, συκοφαντήθηκε από την ίδια και ο Φαραώ τον φυλάκισε. Κάποτε όμως ο Φαραώ είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν ερμηνευτή.

Ο Ιωσήφ ερμήνευσε ότι θα έλθουν στη χώρα επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και λιμού. Ο Φαραώ ευχαριστημένος και ενθουσιασμένος από τη σοφία του, έδωσε στον Ιωσήφ αξιώματα.

Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια του λιμού τον λαό. Στα πρόθυρα του λιμού τα αδέρφια του που τον είχαν φθονήσει φανερώθηκαν μπροστά του ζητώντας βοήθεια. Εκείνος όχι μόνο δεν τους κρατούσε κακία, αλλά αντιθέτως τα συγχώρεσε και τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς του.

      

Μπορείς;

 Μόνο ο Χριστός θα περνάει δύσκολα; Εσύ;

Κυριακή των Βαΐων

Η ιστορία του Χριστού μπορεί να αφορά μόνο τους Χριστιανούς, αλλά επειδή αυτοί είναι οι πολυπληθέστεροι πάνω στη γη και εξαιτίας του γεγονότος ότι έχει επηρεάσει την ανθρωπότητα σε πάρα πολλά, θεωρείται παγκόσμια ιστορία. Αυτές τις ημέρες συνήθως υπάρχει μια διαφορετική ατμόσφαιρα. Νονοί, νονές, ψώνια οικογενειακά σε παιχνιδάδικα και σούπερ μάρκετ, ταξίδια και κοντινές εκδρομές στον ήλιο, ξεγνοιασιά από το σχολείο και φυσικά οι χασάπηδες και οι σούβλες είναι αυτά που κυριαρχούν. 

Την Κυριακή των Βαΐων θυμόμαστε την θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ, «επί πώλου όνου». «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», αναφωνούσε το πλήθος, που τον υποδέχθηκε με «τα βαΐα των φοινίκων».

Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος, μετά το πέρας της πρωινής λειτουργίας, μοιράζονται στους πιστούς φύλλα δάφνης (βάγιες). Σε πολλά μέρη του χριστιανικού κόσμου, αντί για φύλλα δάφνης, μοιράζονται φύλλα ελιάς ή άλλων δέντρων και κλαριά φοινίκων, που είναι σύμφωνο με τα Ευαγγέλια. Η έκφραση «μετά βαΐων και κλάδων», που υποδηλώνει τη θριαμβευτική υποδοχή κάποιου ή κάποιων, έχει αναφορά σε αυτή τη θρησκευτική εορτή.

Η ανάσταση του Λαζάρου

Πρόσωπο της Καινής Διαθήκης, φίλος και μαθητής του Χριστού, ο οποίος «ηγέρθη εκ νεκρών» προαναγγέλλοντας την Ανάσταση του Κυρίου. Το όνομα «Λάζαρος» είναι εξελληνισμένος τύπος του εβραϊκού Ελεάζαρ.

Ο Λάζαρος, ο επονομαζόμενος Δίκαιος και Τετραήμερος, ήταν αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας (η γυναίκα που άλειψε με μύρο τα πόδια του Ιησού λίγες ημέρες πριν από τη σταύρωση και στη συνέχεια τα σπόγγισε με τα μαλλιά της), με τις οποίες ζούσε στη Βηθανία, κοντά στα Ιεροσόλυμα. Στο σπίτι τους είχε φιλοξενηθεί επανειλημμένα ο Χριστός, όταν περνούσε από την περιοχή, με κατεύθυνση προς την Ιερουσαλήμ.

Κατά την Καινή Διαθήκη (Ιωάννου ια' 1-44), μια μέρα ο Λάζαρος αρρώστησε βαριά και πέθανε. Οι αδελφές του ειδοποίησαν τον Ιησού ότι ο φίλος του ασθενεί βαρέως, αλλά εκείνος καθυστέρησε να έλθει. Στους μαθητές του είπε ότι ο φίλος του κοιμήθηκε και ότι θα μεταβεί στη Βηθανία για να τον ξυπνήσει. Όταν έφθασε στη Βηθανία με τους μαθητές του, η Μαρία του παραπονέθηκε ότι αν ερχόταν εγκαίρως δεν θα πέθαινε ο αδελφός της. Τότε, ο Ιησούς δάκρυσε και με φωνή μεγάλη προ του τάφου εκραύγασε: «Λάζαρε δεύρο έξω!» και ανάστησε τον Λάζαρο τέσσερεις ημέρες μετά τον θάνατό του, προκαλώντας τον θαυμασμό των παρισταμένων και το θανάσιμο μίσος των εχθρών του Φαρισαίων (Ιωάννου ια' 45-57).

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Λάζαρος ήταν τότε 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια. Έγινε επίσκοπος Κιτίου στην Κύπρο και πέθανε σε ηλικία 60 ετών. Τον Οκτώβριο του 890 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων ΣΤ' ο Σοφός βρήκε στην Κύπρο το λείψανο του Λαζάρου και το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Το τοποθέτησε σε αργυρή θήκη στον ομώνυμο ναό που κτίσθηκε στη βασιλεύουσα. Η ανακομιδή των λειψάνων του εορτάζεται στις 17 Οκτωβρίου. Ο τάφος του Λαζάρου έχει υποδειχθεί μέσα σε βράχο (διαστάσεων 3x3μ.) στο Όρος των Ελαιών στην Ιερουσαλήμ.

      

Η ανάσταση του Λαζάρου - Καραβάτζιο (ο νευρικός ζωγράφος)

Η «Ανάσταση του Λαζάρου», ο πίνακας που βλέπεις πιο πάνω φιλοτεχνήθηκε από τον Καραβάτζιο, το 1609, με την απειλή ενός στιλέτου! Ο νευρικός ζωγράφος είχε προσλάβει κάτι Ναπολιτάνους εργάτες να κρατούν ένα πτώμα! Κάποια στιγμή, αυτοί δεν άντεξαν τη μυρωδιά και είπαν να εγκαταλείψουν. Ο Καραβάτζο τους έδειξε με νόημα το καλογυαλισμένο του μαxαίρι και αυτοί συμμορφώθηκαν αμέσως! 

Ήταν η περίοδος, που ο καλλιτέχνης είχε καταφύγει στη Νάπολη, μετά από έναν φόνο στη Ρώμη και τον βαρύ τραυματισμό ενός ιππότη στη Μάλτα. Μάλιστα, έχοντας μάθει ότι ο ιππότης ζητούσε εκδίκηση, ο Καραβάτζο κυκλοφορούσε νυχθημερόν με το στιλέτo του. Τελικά, κάτι πληρωμένοι δολοφόνοι τον εντόπισαν και τον μαxαίρωσαν στο πρόσωπο!