Από τι πέθανε ο Ιησούς πάνω στον σταυρό ; (Η επιστημονική εξήγηση)

 Διαβάζεις μόνο αν αντέχεις!!!

Οι ιστορικές πηγές που χρησιμοποίησαν οι ιατρικές μελέτες είναι οι περιγραφές των τεσσάρων Ευαγγελιστών αλλά και συγγραφείς του πρώτου αιώνα μ.Χ., Χριστιανοί, Εβραίοι και Ρωμαίοι, οι οποίοι αναφέρουν πληροφορίες για την ιουδαϊκή και τη ρωμαϊκή νομοθεσία, καθώς και για τον τρόπο που εκτελούνταν οι ποινές της μαστίγωσης και της σταύρωσης.

Άλλα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα είναι η περίφημη Σινδόνη του Τουρίνου, με την οποία πιστεύεται ότι τύλιξαν το ίδιο το σώμα του Ιησού μετά την αποκαθήλωση, και αρχαιολογικά ευρήματα όπως ένας σκελετός ανθρώπου που σταυρώθηκε στην εποχή του Ιησού και βρέθηκε στην Ιερουσαλήμ.

Σύμφωνα με τις επικρατέστερες απόψεις η σταύρωση του Χριστού έγινε την Παρασκευή 7 Απριλίου (14 του ιουδαϊκού μήνα Νισάν) του έτους 30.

Ο Ιησούς καταδικάστηκε στον σταυρικό θάνατο, μια ποινή τόσο σκληρή που οι ίδιοι οι Ρωμαίοι, αφού την πήραν από τους Καρχηδονίους την τελειοποίησαν έτσι ώστε να φέρνει τον θάνατο με αργή και βασανιστική ασφυξία. Καθώς η μέθοδος ήταν συνηθισμένη για την εποχή, τα Ευαγγέλια δεν αναφέρονται σε πολλές λεπτομέρειες.

Οι σταυρώσεις γίνονταν για υγειονομικούς λόγους έξω από κατοικημένες περιοχές. Οι ξύλινοι σταυροί δεν ήταν μονοκόμματοι αλλά το κάθετο σκέλος τους έμενε μόνιμα καρφωμένο στον τόπο της εκτέλεσης. Το οριζόντιο, που μπορεί να ζύγιζε και πάνω από 50 κιλά, μεταφερόταν ως εκεί από τον κατάδικο, ο οποίος συνοδευόταν από στρατιωτικό απόσπασμα. Όταν έφταναν στο μέρος της σταύρωσης, στους κατάδικους προσφερόταν ένα ποτό από κρασί με μύρο, που είχε κάποιες ναρκωτικές ιδιότητες, ωστόσο ο Ιησούς αρνήθηκε να το πιει.

Τα καρφιά περνούσαν ανάμεσα από τα οστά των καρπών. Έπειτα το οριζόντιο σκέλος ανυψωνόταν και στερεωνόταν στον κατακόρυφο στύλο – συνήθως, την εποχή του Ιησού, στην κορυφή του, δίνοντας στον σταυρό το σχήμα κεφαλαίου Τ . Έπειτα έστρεφαν τα σκέλη προς τα πλάγια ελαφρώς λυγισμένα και τα κάρφωναν μαζί με ένα ακόμα καρφί που περνούσε και από τους ταρσούς και των δύο ποδιών. Η διαδικασία ολοκληρωνόταν με τη στερέωση στην κορυφή του σταυρού μιας επιγραφής με το όνομα και το έγκλημα του καταδίκου.

Ο σταυρωμένος περνούσε ένα βασανιστικό διάστημα που διαρκούσε από ώρες μέχρι δυο ή τρία εικοσιτετράωρα. Το κρέμασμα του σώματος από τα καρφιά δεν προκαλούσε μόνο απερίγραπτο διάχυτο πόνο αλλά και εξανάγκαζε τον θώρακα να μένει διαρκώς «ανοιχτός» σε θέση εισπνοής και τα πνευμόνια να μην μπορούν να αδειάσουν για να πάρουν καινούργιο αέρα.

Με αυτό τον τρόπο σταδιακά το αίμα και οι ιστοί άδειαζαν από οξυγόνο και πλημμύριζαν με διοξείδιο του άνθρακα, ενώ οι πνεύμονες γέμιζαν υγρό. Καθώς ο κατάδικος ασφυκτιούσε, προσπαθούσε να ανασηκωθεί πάνω στα καρφωμένα πόδια του για να ανασάνει τρίβοντας την κομματιασμένη από το μαστίγωμα πλάτη του πάνω στο ξύλο του σταυρού.Όταν όμως ανασηκωνόταν, ο πόνος από τα πόδια και τις αρθρώσεις των ώμων και των χεριών ήταν αφόρητος και τον ανάγκαζε να ξαναφεθεί να κρέμεται. Ο σωματικός πόνος και η έλλειψη οξυγόνου τον έφερναν σε ημικωματώδη κατάσταση. Στο τέλος έχοντας χάσει τις αισθήσεις του αδυνατούσε να ανασηκωθεί για να πάρει μια ακόμη ανάσα και πέθαινε από ασφυξία.

Η τελευταία κραυγή του Ιησού για πολλούς μελετητές είναι μια ένδειξη ότι ο θάνατος προήλθε από κάποιο έντονο γεγονός, όπως μια καρδιακή ανακοπή. Η ιατρική εξήγηση για το αίμα και το νερό που, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, έτρεξαν από τα πλευρά του Ιησού όταν τον λόγχισε ο Ρωμαίος στρατιώτης για να επιβεβαιώσει τον θάνατό Του είναι η συσσώρευση υγρού ανάμεσα στην καρδιά και τη μεμβράνη που την περιβάλλει, το περικάρδιο, το οποίο έρευσε μαζί με το αίμα με το τρύπημα της λόγχης. Η συμφόρηση αυτή επιβάρυνε ακόμα περισσότερο τη λειτουργία της καρδιάς, που προσπαθούσε να αντλήσει το πυκνόρρευστο, ελαττωμένο από την αιμορραγία και κενό από οξυγόνο αίμα. Άλλες εξηγήσεις αναφέρονται σε μια πολυπαραγοντική αιτιολογία θανάτου, που περιλαμβάνει το σοκ εξαιτίας της αιμορραγίας, την ασφυξία, την οξεία καρδιακή ανεπάρκεια.

Πόσο αξίζουν σήμερα τα τριάντα αργύρια του Ιούδα;

Κατά το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, ο Ιούδας πρόδωσε τον Ιησού για «30 αργύρια». 

Και με ένα φιλί τον υπέδειξε στους στρατιώτες του αρχιερέα Καϊάφα, ο οποίος τον παρέδωσε στους στρατιώτες του Πόντιου Πιλάτου. 

Σύμφωνα με κείμενα διάφορων προφητών, ερευνητές εκτιμούν πως τα 30 αργύρια ήταν τυριανά σεκέλ, νόμισμα της Τύρου, αρχαίας πόλης του Λιβάνου.

Στην εποχή της Καινής Διαθήκης, ένα σέκελ άξιζε περίπου τέσσερις δραχμές. Κάθε νόμισμα είχε βάρος λιγότερο από μισή ουγκιά ασήμι, περίπου 16 γραμμάρια το καθένα.

Η σημερινή του αξία θα υπολογιζόταν από 400 έως 500 δολάρια. Δηλαδή, κατά προσέγγιση, τα 30 αργύρια είναι περίπου 15.000 ευρώ. 

Οι δυο ληστές που σταυρώθηκαν μαζί με τον Χριστό

Εκτός από τα τέσσερα Ευαγγέλια (Μάρκου, Ιωάννη, Λουκά, Ματθαίου) που αποδέχεται η εκκλησία μας και διηγούνται την ιστορία του Χριστού, υπάρχουν και άλλες διηγήσεις. Είναι τα λεγόμενα απόκρυφα Ευαγγέλια που η εκκλησία  ΔΕΝ τα θεωρεί κείμενα αξιόπιστα, αλλά μερικά στοιχεία τους χρησιμοποιουνται. Σε ένα από αυτά, «τις Πράξεις Πιλάτου», μαθαίνουμε τα ονόματα των δύο ληστών που σταυρώθηκαν μαζί με τον Χριστό. Τα δε ονόματα είναι ως Δίσμας και Γέστας.

Σε ένα απόκρυφο ευαγγέλιο, το «Υφήγησις Ιωσήφ του από Αριμαθαίας» εκτός από τα ονόματα των δύο ληστών, περιγράφεται και η ληστρική τους δραστηριότητα:

–Ο Γέστας «σκότωνε με μαχαίρι οδοιπόρους, άλλους τους γύμνωνε, κρεμούσε γυναίκες από τα σφυρά με το κεφάλι προς τα κάτω για να κόψει τους μαστούς τους, έκοβε τα μέλη νηπίων κι έπινε το αίμα τους κι ούτε για μια στιγμή δεν είχε γνωρίσει τον Θεό, ενώ δεν ακολουθούσε τους ανθρώπινους νόμους κι ήταν βίαιος από την αρχή κιόλας σ’ αυτές τις ενέργειές του».

-Ο Δίμας ή Δύσμας «και ήταν στην καταγωγή του Γαλιλαίος. Μάλιστα υπήρξε ιδιοκτήτης πανδοχείου. Πειρατής και ληστής στους πλούσιους, ευεργετούσε τους φτωχούς. Ήταν κλέφτης, αλλά έθαβε τους φτωχούς, όταν πέθαιναν. Δοκίμασε να ληστέψει το πλήθος των Ιουδαίων, που συνέρρεε στα Ιεροσόλυμα κλέβοντας ο ιερόσυλος ως και τα βιβλία του νόμου, ενώ γύμνωσε και τη θυγατέρα του Καϊάφα, που ήταν ιέρεια στον ναό, και αφαίρεσε ακόμη και τη μυστική παρακαταθήκη του Σολομώντος, που ο ίδιος την είχε βάλει στον τόπο εκείνο. Τέτοιες ήταν οι πράξεις του».

Μαζί με τον Σταυρό του Ιησού διασώθηκε και ο Σταυρός του μετανοήσαντος ληστή, του Δίμα ή Δύσμα. Το οριζόντιο τμήμα του Σταυρού του μετανοήσαντος ληστή διαφυλάχτηκε στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου Κύπρου. Το έτος 1426 κλάπηκε από τους Μαμελούκους αλλά μετά από έτη επανεμφανίστηκε στην Ιερά Μονή. Σήμερα δεν γνωρίζει κανείς για την τύχη του.

Το κάθετο τμήμα του Σταυρού φυλάσσεται στην αίθουσα των ιερών λειψάνων της Βασιλικής στην Ρώμη, πλατεία Αγίου Σταυρού Ιερουσαλήμ (Rome, Basilica di Santa Croce in Gerusalemme).

Μεγάλη Πέμπτη

 Το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης τελείται ο εσπερινός της Μεγάλης Παρασκευής μαζί με τη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Οι ιερείς κατά την ετοιμασία της Θείας Κοινωνίας εξάγουν δύο «αμνούς» (το μέρος του άρτου το οποίο μεταβάλλεται σε σώμα Χριστού) και διατηρούν τον ένα αφού τον τεμαχίσουν και τον αποξηράνουν, σε ασφαλές σημείο (μέσα στο αρτοφόριο πάνω στην αγία τράπεζα) για έναν ολόκληρο χρόνο για την κοινωνία των πιστών σε έκτακτες περιπτώσεις. Το βράδυ τελείται ο όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής, στον οποίο αναπαριστάται το Θείο Δράμα της Σταύρωσης και διαβάζονται τα 12 ευαγγέλια που περιγράφουν τα γεγονότα από τη σύλληψη έως και την ταφή του Χριστού.

Ανάμεσα στο 5ο και το 6ο Ευαγγέλιο ψάλλεται το αντίφωνο «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…» και ο Εσταυρωμένος λιτανεύεται από τους ιερείς.

Τα 12 Ευαγγέλια της Μεγάλης Πέμπτης συγκροτούνται κυρίως από περικοπές των Ευαγγελίων του Ιωάννη και του Ματθαίου. Εν περιλήψει τα 12 Ευαγγέλια: Τελευταίες νουθεσίες του Ιησού στους μαθητές του… «Αγαπάτε Αλλήλους». Ο τελευταίος αποχαιρετισμός. Προσευχή του Ιησού. Προδοσία του από τον Ιούδα. Σύλληψη του Ιησού και μεταφορά του «Από τον Άννα στον Καϊάφα». Δίκη του Ιησού από τους Αρχιερείς. Άρνηση Πέτρου («Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήση με»). Ο Ιησούς ενώπιον του Πιλάτου, στο Πραιτώριο. Προσπάθεια του Πιλάτου να απελευθερώσει τον Κύριο, αλλά εμπρός στην αποφασιστικότητα των Φαρισαίων υποχωρεί. «Βαραβάν ή Χριστόν;». Ο Πιλάτος «Νίπτει τας χείρας του». Ο Ιούδας μεταμελείται και επιστρέφει τα «τριάκοντα αργύρια» στους Αρχιερείς, οι οποίοι τα έβαλαν στον «Κορβανά» (ταμείο του Ναού). Απαγχονισμός Ιούδα. Πορεία του Ιησού προς τον Γολγοθά και Σταύρωσή του με δύο ληστές. Ο Ιησούς αφήνει το πνεύμα επί του Σταυρού. Μεταμέλεια του ενός ληστή, που ζητά από τον Κύριο να τον θυμηθεί στη βασιλεία των Ουρανών. Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ζητά από τον Πιλάτο το Σώμα του για να το θάψει. Ταφή του Ιησού και σφράγιση του Τάφου του από τους Αρχιερείς και Φαρισαίους.

Στις εκκλησίες, όλο το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης μέχρι το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, παραμένουν κυρίως γυναίκες οι οποίες «μοιρολογούν», ψάλλοντας ύμνους, τον Χριστό.

Σε πολλά μέρη, προετοιμάζουν τον στολισμό του Επιταφίου κατά την διάρκεια της νύχτας αυτής.

Στα σπίτια των Χριστιανών, την Μεγάλη Πέμπτη, βάφονται τα κόκκινα αυγά.

13 πίνακες ζωγραφικής του Καραβάτζο ζωντανεύουν σε βίντεο

 

Ο Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζο (Michelangelo Merisi da Caravaggio, 29 Σεπτεμβρίου 1571 – 18 Ιουλίου 1610), γνωστός περισσότερο απλά ως Καραβάτζο, ήταν Ιταλός ζωγράφος, το έργο του οποίου ανήκει χρονικά στα τέλη του 16ου έως τις αρχές του 17ου αιώνα. Αν και οι πρώιμοι πίνακές του περιλάμβαναν κυρίως προσωπογραφίες, σταδιακά εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους ζωγράφους θρησκευτικών σκηνών.

Πριν από δέκα χρόνια, υπό την καθοδήγηση του ιδρυτή Ludovica Rambelli, οκτώ μέλη της ιταλικής εταιρείας, Malatheatre ξεκίνησαν να μελετούν τα έργα του “σκοτεινού” ζωγράφου και επιχείρησαν να αναπαράγουν τους πίνακες, με τον τρόπο που ίσως θα τους είχε “κοιτάξει” ο Καραβάτζιο πίσω από το καβαλέτο του. Η παράσταση τους Tableuax Vivants καταφέρνει να εντυπωσιάσει, όσο και οι αρχικοί πίνακες του Ιταλού ζωγράφου. Δες παρακάτω το αποτέλεσμα.

      

Tableaux vivants σημαίνει στα γαλλικά "ζωντανοί πίνακες" ή "πίνακες που ζωντανεύουν".  Δες και έναν πασίγνωστο πίνακα bonus. Τον "μυστικό δείπνο" του Da vinci.

      

Μεγάλη Τετάρτη

       

Η ημέρα είναι αφιερωμένη στην αμαρτωλή γυναίκα που ζήτησε συχώρεση και έπλυνε τα πόδια του Χριστού με μύρο. Την ίδια στιγμή ο Ιούδας πηγαίνει να συναντήσει τους Αρχιερείς με σκοπό να προδώσει τον Χριστό. Έχει προηγηθεί το μυστικό δείπνο όπου ο Χριστός ανακοινώνει στους μαθητές ότι κάποιος θα τον προδώσει. Ο πίνακας πιο πάνω είναι του Leonardo Da Vinci.

    

Δες και μια χιουμοριστική εκδοχή για το πως φιλοτεχνήθηκε ο πιο πάνω πίνακας από τον Mel Brooks (παλιό αμερικανό κωμικό)

   

Μεγάλη Τρίτη

Η παραβολή των «Δέκα Παρθένων»

Πέντε φρόνιμες και πέντε μωρές παρθένες περιμένουν το Νυμφίο (γαμπρό) να έλθει να παραλάβει τη νύφη. Οι φρόνιμες, που είχαν προνοήσει φρόντισαν να πάρουν μαζί τους λάδι ώστε να έχουν για να φωτίζουν τα λυχνάρια τους. Δεν ισχύει το ίδιο όμως και για τις μωρές, οι οποίες λόγω της αργοπορίας του Νυμφίου αποκοιμήθηκαν. Έτσι όταν ακούγεται η φωνή «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», ψάχνουν να βρουν λάδι για να ανάψουν τα σβησμένα λυχνάρια τους, με αποτέλεσμα να μένουν «εκτός νυμφώνος».

Η παραβολή των ταλάντων

Κάποιος άνθρωπος που ήταν έτοιμος για ταξίδι κάλεσε τους δούλους του και τους παράδωσε την περιουσία του. Και σ’ άλλον μεν έδωσε πέντε τάλαντα σ’ άλλον δύο και σ’ άλλον ένα σύμφωνα με τη δύναμη του καθενός και αμέσως αναχώρησε.

Εκείνος που πήρε τα πέντε τάλαντα πήγε και δούλεψε και μ’ αυτά κέρδισε και άλλα πέντε. Έτσι έκανε και αυτός που πήρε τα δύο και κέρδισε άλλα δύο. Εκείνος όμως που πήρε το ένα, πήγε και έσκαψε στη γη και έθαψε το χρήμα του κυρίου του. Ύστερα από πολύ χρονικό διάστημα φτάνει ο κύριος των δούλων και λογαριάζεται μαζί τους. Και αφού ήλθε εκείνος που πήρε τα πέντε τάλαντα, έφερε και άλλα πέντε και λέγει στον κύριο• πέντε τάλαντα μου παρέδωσες, να, εγώ κέρδισα και άλλα πέντε.

Του είπε ο κύριος του• μπράβο καλέ μου δούλε και πιστέ• ήσουν πιστός στα λίγα, εγώ θα σε εγκαταστήσω στα πολλά. Έμπα λοιπόν στη χαρά του κυρίου σου. Ήλθε και εκείνος που είχε πάρει τα δύο τάλαντα, και είπε. Κύριε, δύο τάλαντα μου παράδωσες• να που εγώ κέρδισα άλλα δύο τάλαντα. Τότε ο κύριος του είπε• Μπράβο δούλε καλέ και πιστέ. Φάνηκες πιστός στα λίγα, εγώ θα σε εγκαταστήσω πολλά. Τότε ήλθε και εκείνος που είχε πάρει το ένα τάλαντο, και είπε: Κύριε, ήξερα που είσαι ένας σκληρός άνθρωπος, θερίζεις εκεί που δεν έσπειρες και μαζεύεις από κει που σκόρπισες. Επειδή φοβήθηκα, πήγα και έκρυψα το τάλαντο σου στη γη, να, λοιπόν, παρ’ το γιατί είναι δικό σου. Και ο κύριος του αποκρίθηκε: δούλε πονηρέ και οκνηρέ, ήξερες πως θερίζω από κει που δεν έσπειρα και μαζεύω απ’ εκεί που δε σκόρπισα. Έπρεπε λοιπόν να βάλεις τα λεφτά σου στους τραπεζίτες και εγώ, όταν θα επέστρεφα θα τα έπαιρνα πίσω με τόκο. Πάρτε απ’ αυτόν το τάλαντο και δώστε το σε κείνον, που έχει τα δέκα τάλαντα.

Γιατί στον καθένα που έχει, θα δοθούν και άλλα και θα περισσέψουν. Από κείνον όμως που δεν έχει, θα του αφαιρεθεί και κείνο που έχει. Πάρτε και ρίξτε αυτόν τον άθλιο δούλο έξω στο σκοτάδι, εκεί που ακούγεται το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών. Και λέγοντας αυτά τόνιζε• όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει.

Τη Μεγάλη Τρίτη ψάλλεται το τροπάριο της Κασσιανής.
Γράφτηκε από μια μοναχή και μιλάει για την μετάνοια μιας αμαρτωλής γυναίκας.
Είναι ένα από τα πιο γνωστά τροπάρια της βυζαντινής μουσικής.
Τροπάριο είναι ένας βυζαντινός ύμνος που γράφτηκε για να τιμήσει ένα πρόσωπο ή ένα γεγονός της εκκλησιαστικής ζωής.
Αυτός που γράφει τα τροπάρια, όπως και τους υπόλοιπους βυζαντινούς ύμνους, λέγεται μελωδός, (κάτι αντίστοιχο με τον συνθέτη).
Οι μελωδοί ήταν σχεδόν πάντα άνδρες μοναχοί σε μοναστήρια.
Δυστυχώς εκείνη την εποχή τα κορίτσια προορίζονταν κυρίως για σύζυγοι και μητέρες.


Ποια ήταν η Κασσιανή
Η Κασσιανή ήταν μια εξαίρεση στον προηγούμενο κανόνα.
Γεννήθηκε στις αρχές του 9ου αιώνα στην Κωνσταντινούπολη από πλούσια οικογένεια.
Ήταν μια όμορφη κοπέλα που την προόριζαν να γίνει σύζυγος του αυτοκράτορα.
Όταν βρέθηκε μπροστά του αυτός της είπε "από την γυναίκα προέρχονται όλα τα κακά".
Τότε και η Κασσιανή του απάντησε ότι "από τη γυναίκα προέρχονται όλα τα καλά".
Η απάντηση αυτή θύμωσε τον αυτοκράτορα.
Έτσι η Κασσιανή έγινε μοναχή σε μοναστήρι όπου αξιοποίησε το ταλέντο συνθέτοντας αξιόλογους ύμνους, πολλοί από τους οποίους (πάνω από 50) σώζονται μέχρι σήμερα.
Πέρασε το τέλος της ζωής της στην Κάσο.


Το τροπάριο της Κασσιανής μιλάει για μια αμαρτωλή γυναίκα την οποία ο Χριστός δέχτηκε κοντά του, σε αντίθεση με όλους τους άλλους που την περιφρονούσαν.
Την βοήθησε να καταλάβει τα λάθη της και να νοιώσει το αληθινό νόημα της αγάπης προς τους άλλους ανθρώπους.
Η γυναίκα αισθάνθηκε τόση ευγνωμοσύνη για τον Χριστό που θέλησε να του πλύνει τα πόδια και να τα σκουπίσει με τα μαλλιά της για να δείξει πως έχει μετανιώσει για ότι κακό έκανε.

      

Η σημασία του
Το τροπάριο της Κασσιανής είναι σημαντικό γιατί μας δείχνει πως ακόμη κι όταν κάποιος έχει κάνει άσχημα πράγματα, όταν το καταλάβει και επανορθώσει μπορεί να γίνει ο καλύτερος άνθρωπος, να νοιώσει καλά και να σώσει την ψυχή του.
Επίσης μας δείχνει πόσο σημαντικό είναι να μην κρίνουμε τους άλλους για τις κακές τους πράξεις -γιατί όλοι κάνουμε λάθη- αλλά να τους αποδεχόμαστε με αγάπη και συμπόνοια.
Οι περισσότεροι θεωρούν ότι η αμαρτωλή γυναίκα του τροπαρίου ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή, αλλά μάλλον κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Κι αυτό γιατί ποτέ οι υμνωδοί όταν αναφέρονταν σε ένα αμαρτωλό άτομο δεν αποκάλυπταν το όνομά του.
Σκοπός τους ήταν να μιλήσουν για το νόημα των πράξεων και όχι να στιγματίσουν έναν άνθρωπο!

Μεγάλη Δευτέρα

Η Μεγάλη Δευτέρα είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Ιωσήφ, του επονομαζόμενου «Παγκάλου» του γιου του Ιακώβ, που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη και στην άκαρπη συκιά, που την καταράστηκε ο Χριστός και ξεράθηκε μ' ένα του λόγο.

Ο Ιωσήφ ήταν ο μικρότερος υιός του Ιακώβ, ο οποίος όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του λόγω της ενάρετης ζωής του και αρχικά τον έριξαν σ' ένα λάκκο και προσπάθησαν να εξαπατήσουν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο.

Αφού δεν μπόρεσαν να εξαπατήσουν τον πατέρα τους, τον πούλησαν σε εμπόρους, οι οποίοι με την σειρά τους τον πούλησαν στον αρχιμάγειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Φαραώ Πετεφρή.

Εκεί ο Ιωσήφ αφού δεν ενέδωσε στις ερωτικές επιθυμίες της συζύγου του Πετεφρή, συκοφαντήθηκε από την ίδια και ο Φαραώ τον φυλάκισε. Κάποτε όμως ο Φαραώ είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν ερμηνευτή.

Ο Ιωσήφ ερμήνευσε ότι θα έλθουν στη χώρα επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και λιμού. Ο Φαραώ ευχαριστημένος και ενθουσιασμένος από τη σοφία του, έδωσε στον Ιωσήφ αξιώματα.

Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια του λιμού τον λαό. Στα πρόθυρα του λιμού τα αδέρφια του που τον είχαν φθονήσει φανερώθηκαν μπροστά του ζητώντας βοήθεια. Εκείνος όχι μόνο δεν τους κρατούσε κακία, αλλά αντιθέτως τα συγχώρεσε και τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς του.

      

Μπορείς;

 Μόνο ο Χριστός θα περνάει δύσκολα; Εσύ;

Κυριακή των Βαΐων

Η ιστορία του Χριστού μπορεί να αφορά μόνο τους Χριστιανούς, αλλά επειδή αυτοί είναι οι πολυπληθέστεροι πάνω στη γη και εξαιτίας του γεγονότος ότι έχει επηρεάσει την ανθρωπότητα σε πάρα πολλά, θεωρείται παγκόσμια ιστορία. Αυτές τις ημέρες συνήθως υπάρχει μια διαφορετική ατμόσφαιρα. Νονοί, νονές, ψώνια οικογενειακά σε παιχνιδάδικα και σούπερ μάρκετ, ταξίδια και κοντινές εκδρομές στον ήλιο, ξεγνοιασιά από το σχολείο και φυσικά οι χασάπηδες και οι σούβλες είναι αυτά που κυριαρχούν. 

Την Κυριακή των Βαΐων θυμόμαστε την θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ, «επί πώλου όνου». «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», αναφωνούσε το πλήθος, που τον υποδέχθηκε με «τα βαΐα των φοινίκων».

Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος, μετά το πέρας της πρωινής λειτουργίας, μοιράζονται στους πιστούς φύλλα δάφνης (βάγιες). Σε πολλά μέρη του χριστιανικού κόσμου, αντί για φύλλα δάφνης, μοιράζονται φύλλα ελιάς ή άλλων δέντρων και κλαριά φοινίκων, που είναι σύμφωνο με τα Ευαγγέλια. Η έκφραση «μετά βαΐων και κλάδων», που υποδηλώνει τη θριαμβευτική υποδοχή κάποιου ή κάποιων, έχει αναφορά σε αυτή τη θρησκευτική εορτή.

Η ανάσταση του Λαζάρου

Πρόσωπο της Καινής Διαθήκης, φίλος και μαθητής του Χριστού, ο οποίος «ηγέρθη εκ νεκρών» προαναγγέλλοντας την Ανάσταση του Κυρίου. Το όνομα «Λάζαρος» είναι εξελληνισμένος τύπος του εβραϊκού Ελεάζαρ.

Ο Λάζαρος, ο επονομαζόμενος Δίκαιος και Τετραήμερος, ήταν αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας (η γυναίκα που άλειψε με μύρο τα πόδια του Ιησού λίγες ημέρες πριν από τη σταύρωση και στη συνέχεια τα σπόγγισε με τα μαλλιά της), με τις οποίες ζούσε στη Βηθανία, κοντά στα Ιεροσόλυμα. Στο σπίτι τους είχε φιλοξενηθεί επανειλημμένα ο Χριστός, όταν περνούσε από την περιοχή, με κατεύθυνση προς την Ιερουσαλήμ.

Κατά την Καινή Διαθήκη (Ιωάννου ια' 1-44), μια μέρα ο Λάζαρος αρρώστησε βαριά και πέθανε. Οι αδελφές του ειδοποίησαν τον Ιησού ότι ο φίλος του ασθενεί βαρέως, αλλά εκείνος καθυστέρησε να έλθει. Στους μαθητές του είπε ότι ο φίλος του κοιμήθηκε και ότι θα μεταβεί στη Βηθανία για να τον ξυπνήσει. Όταν έφθασε στη Βηθανία με τους μαθητές του, η Μαρία του παραπονέθηκε ότι αν ερχόταν εγκαίρως δεν θα πέθαινε ο αδελφός της. Τότε, ο Ιησούς δάκρυσε και με φωνή μεγάλη προ του τάφου εκραύγασε: «Λάζαρε δεύρο έξω!» και ανάστησε τον Λάζαρο τέσσερεις ημέρες μετά τον θάνατό του, προκαλώντας τον θαυμασμό των παρισταμένων και το θανάσιμο μίσος των εχθρών του Φαρισαίων (Ιωάννου ια' 45-57).

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Λάζαρος ήταν τότε 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια. Έγινε επίσκοπος Κιτίου στην Κύπρο και πέθανε σε ηλικία 60 ετών. Τον Οκτώβριο του 890 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων ΣΤ' ο Σοφός βρήκε στην Κύπρο το λείψανο του Λαζάρου και το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Το τοποθέτησε σε αργυρή θήκη στον ομώνυμο ναό που κτίσθηκε στη βασιλεύουσα. Η ανακομιδή των λειψάνων του εορτάζεται στις 17 Οκτωβρίου. Ο τάφος του Λαζάρου έχει υποδειχθεί μέσα σε βράχο (διαστάσεων 3x3μ.) στο Όρος των Ελαιών στην Ιερουσαλήμ.

      

Η ανάσταση του Λαζάρου - Καραβάτζιο (ο νευρικός ζωγράφος)

Η «Ανάσταση του Λαζάρου», ο πίνακας που βλέπεις πιο πάνω φιλοτεχνήθηκε από τον Καραβάτζιο, το 1609, με την απειλή ενός στιλέτου! Ο νευρικός ζωγράφος είχε προσλάβει κάτι Ναπολιτάνους εργάτες να κρατούν ένα πτώμα! Κάποια στιγμή, αυτοί δεν άντεξαν τη μυρωδιά και είπαν να εγκαταλείψουν. Ο Καραβάτζο τους έδειξε με νόημα το καλογυαλισμένο του μαxαίρι και αυτοί συμμορφώθηκαν αμέσως! 

Ήταν η περίοδος, που ο καλλιτέχνης είχε καταφύγει στη Νάπολη, μετά από έναν φόνο στη Ρώμη και τον βαρύ τραυματισμό ενός ιππότη στη Μάλτα. Μάλιστα, έχοντας μάθει ότι ο ιππότης ζητούσε εκδίκηση, ο Καραβάτζο κυκλοφορούσε νυχθημερόν με το στιλέτo του. Τελικά, κάτι πληρωμένοι δολοφόνοι τον εντόπισαν και τον μαxαίρωσαν στο πρόσωπο!

 

Τέλος ...για τώρα

 Πού νομίζεις ότι θα πας; Πάλι εδώ θα γυρίσεις...😂

Γλώσσα - Επίθετα σε -ων, -ουσα, -ον

Ποσοστά - Φυλλάδια

Φυσική - Αγωγοί και μονωτές

 

Γλώσσα - Επίθετα σε -ων, -ουσα, -ον

 

Όμοια κλίνονται και τα επίθετα: ο παρών, η παρούσα, το παρόν/ο ενδιαφέρων, η ενδιαφέρουσα, το ενδιαφέρον / ο πρωτεύων, η πρωτεύουσα, το πρωτεύον/ο δευτερεύων, η δευτερεύουσα, το δευτερεύον/ ο μέλλων, η μέλλουσα, το μέλλον/ ο υπάρχων, η υπάρχουσα, το ύπαρχον κ.ά.

Εξασκήσου κάνοντας κλικ εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ

Ποσοστά - Φυλλάδια (κολλάς κι αφήνεις να υπαρχουν)

 

Πρωταπριλιά - Ο καθηγητής μαθηματικών

Όλοι θα θέλαμε έναν τέτοιο δάσκαλο. Λέγεται Μatthew Weathers και διδάσκει μαθηματικά σε ένα πανεπιστήμιο στην Αμερική. Την πρωταπριλιά συνηθίζει να δημιουργεί βιντεάκια σαν αυτά που θα δεις. Νομίζω κρατάει ξύπνιους ακόμη και τους μαθητές που βαριούνται αφόρητα τα μαθηματικά. Αγγλικά δεν χρειάζεσαι, εκτός κι αν κάποιος μεγάλος κοντά σου μπορεί να σου εξηγήσει. Το θέαμα είναι εντυπωσιακό.

      

      

Πρωταπριλιά

Η εκδοχή που θεωρείται πιο βάσιμη ιστορικά και βασίζεται σε ιστορικά και επιβεβαιωμένα γεγονότα, θέλει γενέτειρα του εθίμου να είναι η Γαλλία του 16ου αιώνα. 

Μέχρι το 1564 η πρωτοχρονιά των Γάλλων ήταν η “1η Απριλίου”. Την χρονιά αυτή όμως, και επί βασιλείας Καρόλου του 9ου, αυτό άλλαξε και Πρωτοχρονιά θεωρούνταν πλέον η 1η Ιανουαρίου. Στην αρχή αυτό δεν το δέχτηκαν όλοι οι πολίτες κι έτσι οι αντιδραστικοί που δεν ήθελαν να συμβιβαστούν με τη νέα πραγματικότητα, συνέχιζαν να γιορτάζουν, την παλιά πλέον, πρωτοχρονιά τους την 1η Απριλίου, ενώ οι υπόλοιποι τους έστελναν πρωτοχρονιάτικα δώρα για να τους κοροϊδέψουν. Το πείραγμα αυτό μετατράπηκε με τον καιρό στο γνωστό έθιμο της Πρωταπριλιάς.

Όταν το έθιμο αυτό ήρθε στην Ελλάδα, εκτιμάται κατά την εποχή των Σταυροφοριών, διαφοροποιήθηκε, σύμφωνα με τις ελληνικές συνήθειες και πήρε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, διατηρώντας όμως το έθιμο των ψεμάτων και της κοροϊδίας.

Έτσι λοιπόν, οι Έλληνες πίστευαν πως όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά, με τοπικές δοξασίες να αναφέρουν ότι ο “θύτης”, αυτός που καταστρώνει τη φάρσα, θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του, ενώ το θύμα πιστεύεται ότι θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο.

Κορυφαίες πρωταπριλιάτικες φάρσες

“Το μπέργκερ για αριστερόχειρες”

Το 1998 μια αλυσίδα γρήγορης εστίασης στην Αμερική λάνσαρε την πρώτη μέρα του Απρίλη, μια μεγάλη καινοτομία: το χάμπουργκερ για τους αριστερόχειρες. Κυκλοφόρησε μάλιστα την πιο πάνω αφίσα.

Η διαφορά του από το κλασικό μπέργκερ ήταν πως είχαν περιστραφεί τα υλικά κατά 180 μοίρες. Οι αριστερόχειρες έτρεξαν να απολαύσουν το χάμπουργκερ, ενώ πολλοί από αυτούς μάλιστα, δήλωναν ότι ήταν και πιο νόστιμο από το κλασικό.

"Έλλειψη βαρύτητας"

Το 1976 σε μια συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του ΒΒC ο Βρετανός αστρονόμος Patrick Moore που βλέπεις στη φωτογραφία ανακοίνωσε ότι την 1η Απριλίου εκείνης της χρονιάς θα συνέβαινε ένα εξαιρετικά σπάνιο αστρονομικό γεγονός. Ο Πλούτωνας θα περνούσε ακριβώς πίσω από τον Δία και θα ευθυγραμμιζόταν με τη γη. Αυτό θα προκαλούσε σύμφωνα με τον καθηγητή στιγμιαία μείωση της Βαρύτητας στη γη. Έτσι προέτρεψε τους ακρατές στις 9:47 της 1ης Απριλίου του 1976 να προσπαθήσουν να πηδήξουν ψηλά για να παραμείνουν για κάποια δευτερόλεπτα στον αέρα ώστε να νιώσουν όπως οι αστροναύτες στο φεγγάρι.  Περιττό να σου πω ότι εκείνη τη μέρα πολλοί άνθρωποι στη Βρετανία στις 9:47 πηδούσαν στον αέρα ελπίζοντας να παραμείνουν για λίγη ώρα ψηλά!!!

Μερικές έξυπνες φάρσες για την επόμενη χρονιά

Προσαρμόζεις μια κόρνα όπως βλέπεις στις εικόνες. Δεν το κάνουμε σε παππούδες!!!

Ψεκάζεις λίγο spray (λακ) μαλλιών στην αρχή του ρολού του χαρτιού υγείας. Μέχρι να ξεπαγώσει η μαμά δεν θα βρίσκει την άκρη και θα εκνευρίζεται. Εσύ γελάς!!!

Αυτό το κάνουμε στον μπαμπά και μετά κλειδωνόμαστε στο δωμάτιό μας μέχρι να περάσει ο κίνδυνος!!!

Το σταυρόλεξο του Πάσχα

Η παρουσίαση της Ιστορίας