Αυτός που βλέπεις λεγεται Richard Gere και είναι ένας από τους πιο γνωστούς ηθοποιούς της γενιάς του. Κάποτε είπε στους δημοσιογράφους. "Ντύθηκα σαν άστεγος. Όχι για μια ταινία, όχι για κάποιο ρόλο, αλλά για ένα πείραμα· μια προσωπική πράξη. Ήθελα να καταλάβω πώς είναι να είσαι αόρατος. Κι έτσι, με βρώμικα ρούχα και μακριά γενειάδα, κάθισα στο πεζοδρόμιο ενός πολυσύχναστου δρόμου της Νέας Υόρκης της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ. Ο κόσμος περνούσε δίπλα μου, εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ώρα. Κάποιοι μου έριχναν μια αδιάφορη ματιά, άλλοι άλλαζαν πεζοδρόμιο, μερικοί με κοιτούσαν με αηδία. Κι εγώ ήμουν εκεί, λίγα εκατοστά μακριά από τον κόσμο, αλλά εντελώς έξω απ’ αυτόν. Κανείς δεν με αναγνώρισε. Κανείς δεν σκέφτηκε πως κάτω από εκείνα τα ρούχα βρισκόταν ο Richard Gere. Κι ήταν τότε που κατάλαβα πραγματικά τι σημαίνει να είσαι άστεγος: να μην έχεις πια ούτε όνομα, ούτε πρόσωπο, ούτε ιστορία. Να είσαι απλώς… κανείς. Μόνο μία γυναίκα στάθηκε. Μου χαμογέλασε, μου πρόσφερε λίγο φαγητό, κι εκεί, μέσα σ’ εκείνη τη χειρονομία, ένιωσα όλη την αγάπη του κόσμου. Ήταν μια απλή πράξη, αλλά εκείνη τη στιγμή άξιζε περισσότερο από χίλιες λέξεις. Μετά από εκείνο το πείραμα, δεν μπορούσα να σταματήσω να το σκέφτομαι. Γύρισα λοιπόν ξανά στην πόλη και άρχισα να μοιράζω φαγητό και να δίνω 100 δολάρια σε κάθε άστεγο που συναντούσα. Κάποιοι έκλαιγαν, άλλοι με αγκάλιαζαν. Κι εγώ έκλαιγα μαζί τους. Εκείνη η εμπειρία με άλλαξε. Μου θύμισε πως η τύχη είναι ένα εύθραυστο δώρο, ότι όλα όσα έχουμε ένα σπίτι, μια οικογένεια, ένα κρεβάτι, ένα ζεστό γεύμα μπορούν να χαθούν μέσα σε μια στιγμή. Να είστε γενναιόδωροι, να είστε συμπονετικοί. Να βοηθάτε κάποιον λιγότερο τυχερό από εσάς. Γιατί όλοι μας είμαστε «οι άλλοι» για κάποιον. Και μόνο όταν μάθουμε να βλέπουμε τον άλλον, γινόμαστε πραγματικά άνθρωποι.
Τον Μάρτιο του 1989, η κοινή γνώμη της Ιαπωνίας ήρθε σε επαφή με ένα πρωτοφανές φαινόμενο. Ένας ροδοπελεκάνος (pink-backed pelican) με το όνομα Katta-kun, άρχισε να επισκέπτεται καθημερινά, με δική του πρωτοβουλία, τον παιδικό σταθμό Meiko στην πόλη Ούμπε της επαρχίας Γιαμαγκούτσι.
Πίσω από αυτή την ασυνήθιστη συμπεριφορά κρυβόταν μια συγκεκριμένη επιστημονική εξήγηση. Ο Katta-kun είχε εκκολαφθεί τεχνητά και ανατραφεί από ανθρώπους το 1985 στο κοντινό [Tokiwa Park], αποτελώντας τον πρώτο πελεκάνο του είδους του που αναπαράχθηκε με αυτή τη μέθοδο στην Ιαπωνία. Λόγω αυτής της ανατροφής, το πουλί είχε αναπτύξει απόλυτη εξοικείωση με την ανθρώπινη παρουσία.
Σε ηλικία τεσσάρων ετών, ο Katta-kun πραγματοποίησε την πρώτη του αυτόνομη πτήση, διανύοντας μια απόσταση περίπου 800 μέτρων από το πάρκο μέχρι την αυλή του παιδικού σταθμού. Η ενσωμάτωσή του στην καθημερινότητα των παιδιών υπήρξε υποδειγματική:
* Κοινωνικοποίηση: Περιστοιχιζόταν από τους μαθητές, περπατούσε στους διαδρόμους και συμμετείχε διακριτικά στις δραστηριότητές τους.
* Ανταπόκριση στα ερεθίσματα: Έχει καταγραφεί επισήμως ότι στεκόταν δίπλα στο πιάνο κατά τη διάρκεια των μαθημάτων μουσικής, αντιδρώντας με κινήσεις στον ρυθμό των τραγουδιών.
Η υπόθεση έλαβε γρήγορα εθνικές διαστάσεις. Το δίκτυο Yamaguchi Broadcasting κατέγραψε τη συμβίωση αυτή επί 270 ημέρες, δημιουργώντας ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε σε όλη τη χώρα τον Ιανουάριο του 1990. Η ιδιαιτερότητα της περίπτωσης απέφερε στο σχολείο και στο πάρκο τιμητικό βραβείο για την ευημερία των ζώων, ενώ το 1995 η ιστορία μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη μέσω της [ταινίας anime] Katta-kun Monogatari.
Με το πέρασμα των ετών και καθώς ο Katta-kun ενηλικιώθηκε, οι επισκέψεις του ατόνησαν φυσικά, καθώς άρχισε να αναζητά τη συντροφιά του είδους του για αναπαραγωγή. Ο πελεκάνος απεβίωσε το 2008 σε ηλικία 23 ετών, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία κληρονομιά για τη μελέτη της συμπεριφοράς των ζώων και της σχέσης τους με τον άνθρωπο.
Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026
Ένα σου λέω μόνο... Τα βιβλία σου της ΣΤ' βρίσκονται στην τάξη και σε περιμένουν...
Τη δικη μας τη Σοφία την ξέρεις... Όλοι ξέρουν τη Σοφία.... Αυτό το αγόρι δίπλα της λέγεται Εμμανουήλ Καραλής και προσπαθεί στη φωτογραφία να πάρει λίγο από τη λάμψη της Σοφίας. Επειδή δεν τα κατάφερε, αναγκάστηκε να πάρει χρυσό μετάλλιο στο Πανελληνιο πρωτάθλημα που έγινε στον Βόλο πηδώντας στο επι κοντώ 5,92μ, για να του δώσουμε σημασία... Μπορείς να δεις την προσπάθειά του στο βίντεο πιο κάτω...
Στις 3 Ιουνίου 2017, ο Άλεξ Χόνολντ κατάφερε αυτό που οι ορειβάτες θεωρούσαν αδύνατο εδώ και δεκαετίες. Έκανε ελεύθερη σόλο αναρρίχηση στο Ελ Καπιτάν, έναν κατακόρυφο γρανιτένιο τοίχο ύψους σχεδόν 3.000 ποδιών στο Γιοσέμιτι, σκαρφαλώνοντας εντελώς μόνος του χωρίς σχοινί, χωρίς ζώνη ασφαλείας και χωρίς κανένα είδος εξοπλισμού ασφαλείας.
Ακολούθησε μια διαδρομή που ονομάζεται Freerider, την οποία σκαρφάλωσαν για πρώτη φορά 20 χρόνια νωρίτερα οι αδελφοί Άλεξ και Τόμας Χούμπερ. Ο βράχος δεν προσφέρει σχεδόν καθόλου πραγματικά κρατήματα σε ορισμένα σημεία. Ο Χόνολντ έπρεπε να βασιστεί σε μια τεχνική που ονομάζεται smearing, πιέζοντας τις λαστιχένιες σόλες των παπουτσιών του επίπεδα πάνω στον λείο γρανίτη για να δημιουργήσει αρκετή τριβή για να συγκρατήσει το βάρος του σώματός του. Μερικές από τις χειρολαβές κατά μήκος της διαδρομής είναι ελάχιστα πιο φαρδιές από ένα νόμισμα.
Πριν το επιχειρήσει χωρίς σχοινί, πέρασε σχεδόν ένα χρόνο προετοιμαζόμενος. Σκαρφάλωσε τη διαδρομή επανειλημμένα με προστασία, απομνημονεύοντας κάθε κράτημα, κάθε τοποθέτηση ποδιού, κάθε ακολουθία κινήσεων, μέχρι που το σώμα του γνώριζε τον τοίχο όπως οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν το περπάτημα προς την κουζίνα τους. Μέρες πριν από την ανάβαση, μάλιστα κατέβηκε ξανά τη διαδρομή με ραπέλ, απλώς για να επιβεβαιώσει ότι μια πρόσφατη καταιγίδα δεν είχε ξεπλύνει τα σημάδια από κιμωλία που χρησιμοποιούσε για να καθοδηγεί τον εαυτό του.
Το πρωί της ανάβασης, ξύπνησε με το βαν του, φόρεσε ένα κόκκινο μπλουζάκι και ξεκίνησε να ανεβαίνει τον τοίχο πριν από την ανατολή του ηλίου. Λίγο λιγότερο από τέσσερις ώρες αργότερα, στάθηκε στην κορυφή, ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που έκανε ελεύθερη σόλο ανάβαση στο Ελ Καπιτάν.
Δεν υπήρχε δεύτερη ευκαιρία σε αυτή την ανάβαση. Ένα μόνο λάθος, μια στιγμή αμφιβολίας, θα ήταν μοιραία. Οι New York Times το χαρακτήρισαν ως ένα από τα σπουδαία αθλητικά κατορθώματα οποιουδήποτε είδους, που έχουν επιχειρηθεί ποτέ. Ο συνάδελφός του ορειβάτης Τόμι Κάλντγουελ το περιέγραψε ως την προσσελήνωση της ελεύθερης σόλο κατάβασης.
Σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, κανείς δεν το έχει επαναλάβει. Δες στο βιντεο την προετοιμασία του...
Η προσπάθειά του έγινε ταινία με τον τίτλο "Free Solo"
Πριν από χρόνια, η ανθρωπολόγος Margaret Mead ρωτήθηκε από μια φοιτήτρια ποιο θεωρούσε ότι ήταν το πρώτο σημάδι πολιτισμού στην ανθρώπινη ιστορία. Η φοιτήτρια περίμενε από την Mead να μιλήσει για αγκίστρια ψαριών ή πήλινα μαγειρικά σκεύη ή πέτρες άλεσης.
Αλλά όχι. Η Mead είπε ότι το πρώτο σημάδι πολιτισμού σε έναν αρχαίο πολιτισμό ήταν ένα μηριαίο οστό που είχε σπάσει και στη συνέχεια επουλωθεί. Η Mead εξήγησε ότι στο ζωικό βασίλειο, αν σπάσεις το πόδι σου, πεθαίνεις. Δεν μπορείτε να τρέξετε από τον κίνδυνο, να φτάσετε στο ποτάμι για νερό ή να κυνηγήσετε για φαγητό. Είστε λεία για θηρία. Κανένα ζώο δεν επιβιώνει από ένα σπασμένο πόδι αρκετό καιρό για να επουλωθεί το οστό.
Ένα σπασμένο μηριαίο οστό που έχει επουλωθεί είναι απόδειξη ότι κάποιος πήρε χρόνο για να μείνει με αυτόν που έπεσε, έχει δέσει το τραύμα, έχει μεταφέρει το άτομο σε ασφαλές μέρος και έχει φροντίσει το άτομο να αναρρώσει. Το να βοηθάς κάποιον άλλο να ξεπεράσει τις δυσκολίες είναι εκεί που ξεκινά ο πολιτισμός, είπε η Mead».
Ο Κενυάτης δρομέας Abel Mutai ήταν μόνο λίγα μέτρα από τη γραμμή του τερματισμού, αλλά μπερδεύτηκε με τις πινακίδες και σταμάτησε, νομίζοντας ότι είχε τελειώσει τον αγώνα.
Ο ΙΣΠΑΝΟΣ, Ivan Fernandez, ήταν ακριβώς πίσω του και, συνειδητοποιώντας τί συνέβαινε, άρχισε να φωνάζει στον Κενυάτη για να συνεχίσει να τρέχει. Ο Μουτάι δεν ήξερε ισπανικά και δεν καταλάβαινε.
Συνειδητοποιώντας τί συνέβαινε, ο Φερνάντεζ ώθησε τον Μουτάι στη νίκη.
Ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Ιβάν, ′′ Γιατί το έκανες αυτό?" Ο Ιβάν απάντησε, ′′ Πάνω απ΄όλα πρέπει να είμαστε άνθρωποι."
Ο ρεπόρτερ επέμεινε ′′ Μα γιατί άφησες τον Κενυάτη να κερδίσει?" απάντησε ο Ιβάν, ′′ Δεν τον άφησα να κερδίσει, θα κέρδιζε. Ο αγώνας ήταν δικός του."
Ο ρεπόρτερ επέμεινε και ξαναρώτησε, ′′ Μα θα μπορούσες να νικήσεις!"
Ο Ιβάν τον κοίταξε και απάντησε: ′′ Αλλά τότε ποιά θα ήταν η αξία της νίκης μου; Ποιά θα ήταν η τιμή αυτού του μεταλλίου; Τί θα σκεφτόταν η Μητέρα μου γι ' αυτό?"
''Ο γιος μου γεννήθηκε τετραπληγικός.
Όταν ήμουν 37 ετών, μου ζήτησε να συμμετάσχουμε σε έναν αγώνα δρόμου για να συγκεντρωθούν χρήματα για ένα φίλο του με πρόβλημα υγείας. Δεν είχα τρέξει ποτέ μου πάνω από 1 χιλιόμετρο. Έτρεξα 8 χιλιόμετρα για εκείνον και μάλιστα σέρνοντας ένα αναπηρικό καροτσάκι, το δικό του. Την ημέρα εκείνη μού αποκάλυψε ότι "μπαμπά, όταν τρέχουμε μαζί δεν νιώθω παράλυτος". Αυτό ήταν. Έκτοτε, τερματίσαμε μαζί 72 μαραθωνίους, 251 αγώνες τριάθλου και 6 Ironman. Κουράστηκα, διάολε, αλλά άξιζε τον κόπο να τον βλέπω να χαμογελάει. Το άξιζε το αγοράκι μου. Το άξιζε γιατί η θεά Τύχη δεν ήταν γενναιόδωρη μαζί του.
Με λένε DickHoyt και αυτή είναι συνοπτικά η ιστορία μου.Ή, μάλλον, ήταν. "Έφυγα" στον ύπνο μου χθες, σε ηλικία 80 ετών. Με πρόδωσε η καρδιά μου.
Είναι όμορφα εδώ στον Παράδεισο, αλλά, ξέρετε κάτι; Μου λείπει πολύ ο γιος μου. Μέχρι να ανταμώσουμε, θα τον προσέχω από εδώ ψηλά. Και θα του σπρώχνω φυσώντας το καροτσάκι του.
Δεν ξέρω αν ήμουν υπόδειγμα δρομέα ή πατέρα. Ξέρω μόνο ότι η αγάπη, η πραγματική αγάπη σε ωθεί να ξεπερνάς όλα τα εμπόδια. Δεν ξέρω επίσης αν ήμουν ήρωας, όπως με αποκάλεσαν. Ήρωας για μένα ήταν ο γιος μου, ο οποίος, όταν τον ρώτησαν σε μια τηλεοπτική εκπομπή τι δώρο θα ήθελε να μου κάνει, εκείνος απάντησε "να μπορέσω να σηκωθώ έστω για μία φορά, να καθίσει εκείνος στο καροτσάκι και να τον σπρώξω εγώ για να τον ξεκουράσω".
Βάστα γερά, Rick. Λίγα μέτρα έμειναν ακόμα. Σ' αγαπάω.
Η Play Well Africa έστειλε μια βαλίτσα γεμάτη Lego σε ένα σχολείο, στην Ουγκάντα. Κανένα από τα παιδιά δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του μέχρι εκείνη τη μέρα Lego. Αυτή ήταν η αντίδραση τους..
Ο ζωολογικός κήπος του Σαν Αντόνιο στις Η.Π.Α. ζήτησε από έναν διάσημο καλλιτέχνη της Νέας Υόρκης να σχεδιάσει ζώα από τουβλάκια lego και τα τοποθέτησε κατά μήκος του πάρκου. Το γλυπτό με τα πάντα για παράδειγμα χρειάστηκε 405 ώρες και 53.460 τουβλάκια για να τα φτιαχτεί.
Μια και μιλάμε για lego, δες ένα σχετικό βίντεο για το πως ξεκίνησε η εταιρία.
Επειδή είμαι σίγουρος ότι δεν έψαξες στον χάρτη να βρεις τη Νορβηγία, επανέρχομαι.
Οι χώρες που βλέπεις στον χάρτη απαρτίζουν την Σκανδιναβική χερσόνησο. Νορβηγία, Σουηδία και Δανία. Πολλοί νομίζουν ότι κι η Φινλανδία ανήκει εκεί. Αυτό όμως είναι λάθος (περισσοτερα στην ΣΤ' τάξη).
Στη Νορβηγία, λοιπόν, υπάρχει από το 1989 ο δρόμος που θα δεις πιο κάτω στο βίντεο. Έχει μήκος 8,3 χλμ και ονομάζεται ο δρόμος του Ατλαντικού. Σε 3 με 4 λεπτά τον έχεις διασχίσει. Είναι ένας δρόμος που, λόγω τον καιρικών συνθηκών που επικρατούν στην περιοχή, θεωρείται επικινδυνος. Σκέψου ότι κατά τη διάρκεια του χτισίματός του χτύπησαν την περιοχή 12 τυφώνες!!! Αυτό βέβαια το γεγονός προσέλκυσε πολλούς τουρίστες στην περιοχή και μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες να διαφημισουν πάνω του τα καινούργια τους μοντέλα.
Σίγουρα το είδες πάνω από μια φορά στο φετινό μουντιάλ. Ο Χάαλαντ χτυπάει το τύμπανο και όλοι οι Νορβηγοί φίλαθλοι μιμούνται την κίνηση του κωπηλάτη φωνάζοντας RO! Ο Χάαλαντ είναι απόγονος των Βίκινγκς. Λαός που ζούσε στη σημερινή Δανία, Νορβηγία και λίγο στη Σουηδία. Κωπηλατώντας και πολεμώντας έφτασαν σε πολλά μέρη της Ευρώπης και στο Βυζάντιο.
Θυμάσαι τον Βασίλειο τον Β' τον βουλγαροκτόνο; Αυτόν τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου που χτύπησε και νίκησε τους Βουλγάρους στο Κλειδί. Τι όχι; Σίγουρα θυμάσαι...
Είναι εκείνος που τύφλωνε όλους τους αιχμαλώτους και άφηνε έναν κάθε 100 να βλέπει, για να οδηγήσει τους υπόλοιπους πίσω στα εδάφη που ζούσαν οι Βούλγαροι.
Στην εποχή του οι Βίκιγκς έφτασαν στο Βυζάντιο και έμειναν εκεί περίπου 300 χρόνια σαν πολεμιστές και φρουρά του αυτοκράτορα. Οι Βυζαντινοί τους αποκαλούσαν Βάραγγους. Θυμήθηκες τώρα;
Δες το βιντεάκι και από τώρα θα ξέρεις γιατί ο Χάαλαντ χτυπάει το τύμπανο και οι Νορβηγοί κωπηλατούν... Γιατί έτσι έκαναν οι πρόγονοί τους!!!
Κι ένα τελευταίο... Ο Χάαλαντ ξόδεψε 118.000 € για μια σαγκά των Βίκινγκ βασιλιάδων 430 ετών και την δώρισε στην πατρίδα του:
"Δεν ήμουν ποτέ μεγάλος αναγνώστης, αλλά θέλω οι άνθρωποι να διαβάσουν για εκείνους που προέρχονται από την περιοχή μου".
Είναι βιβλίο με ιστορίες και κατορθώματα των βασιλιάδων Βίκινγκ, κάτι σαν τις δικές μας ιστορίες του Ομήρου.
Το Grand Canyon (Μεγάλο Φαράγγι) είναι μακρύ φαράγγι που σχηματίστηκε από τον ποταμό Κολοράντο και βρίσκεται στην πολιτεία της Αριζόνα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Το μεγαλύτερο μέρος του αποτελεί το Εθνικό Πάρκο του Γκραν Κάνυον, ένα από τα πρώτα εθνικά πάρκα των ΗΠΑ και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Εκεί υπάρχει και το SKYWALK!!! Είναι μια κατασκευή από γυαλί που επιτρέπει στους επσκέπτες να περπατάνε πάνω από τον ποταμό Colorado, σε ύψος 1450 μέτρων. Αντέχει σε ριπές ανέμων 80 χιλιομέτρων την ώρα και σε σεισμό 8 ρίχτερ.
Αφού είναι γυάλινο και εκτεθειμένο λερώνει και κάποιος πρέπει να το καθαρίζει. Δες πιο κάτω...
Αμερικάνός συγγραφέας. Μέχρι εδώ τίποτα πρωτότυπο. Δε ζει πια.
Το 2006 όμως, η κυρία Lockwood, μια καθηγήτρια Αγγλικών στο Xavier High School, στις ΗΠΑ, ζήτησε από τους μαθητές της να γράψουν ένα γράμμα σε ένα διάσημο συγγραφέα, συζητώντας μαζί του για το έργο του και ζητώντας συμβουλές του. O μόνος συγγραφέας που απάντησε στους μαθητές ήταν ο Kurt Vonnegut που βλέπεις στη φωτογραφία (σε νεότερη ηλικία) και η απάντησή του ήταν πραγματικά πρωτότυπη...
“Αγαπητό Xavier High School, κυρία Lockwood, και μαθητές Perin, McFeely, Batten, Maurer και Congiusta,
Σας ευχαριστώ για τις φιλικές επιστολές σας. Ξέρετε πώς να φτιάχνετε τη διάθεση ενός 84 χρονου, στα χρόνια του ηλιοβασιλέματός του. Δεν κάνω δημόσιες εμφανίσεις πια, γιατί τώρα δεν μοιάζω με τίποτα περισσότερο από ένα ιγκουάνα.
Αυτό που θέλω να σας πω εξάλλου, δεν θα πάρει πολύ. Εξασκήστε οποιαδήποτε τέχνη, τη μουσική, το τραγούδι, το χορό, την υποκριτική, το σχέδιο, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την ποίηση, την πεζογραφία, το δοκίμιο, το ρεπορτάζ. Δεν έχει σημασία αν θα το κάνετε καλά ή άσχημα, αρκεί να μην το κάνετε για τα χρήματα και τη φήμη, αλλά για την εμπειρία, για να μάθετε τι βρίσκεται μέσα σας, για να κάνετε την ψυχή σας να μεγαλώσει.
Σοβαρά! Εννοώ να αρχίσετε τώρα, να κάνετε τέχνη για το υπόλοιπο της ζωής σας. Σχεδιάστε μια αστεία ή μια ωραία εικόνα της κυρίας Lockwood, χορέψτε στο σπίτι μετά το σχολείο, τραγουδήστε στο μπάνιο σας ξανά και ξανά. Κάντε ένα πρόσωπο στον πουρέ σας. Προσποιηθείτε ότι είστε ο Κόμης Δράκουλας.
Λοιπόν σας αναθέτω μια εργασία και ελπίζω η δασκάλα σας να στενοχωρηθεί αν δεν την κάνετε. Γράψτε ένα ποίημα έξι στίχων για οτιδήποτε θέλετε, αρκεί οι στίχοι να είναι ρυθμικοί. Κάντε όσο πιο καλό μπορείτε. Αλλά μην πείτε σε κανέναν τι κάνετε. Μην το δείξετε και μην το απαγγείλετε σε κανέναν, ούτε καν στους φίλους σας ή τους γονείς σας ή την κυρία Lockwood. Εντάξει;
Σχίστε το σε πολλά και μικρά κομματάκια και πετάξτε το σε ένα σκουπιδοτενεκέ. Θα διαπιστώσετε ότι έχετε ήδη ανταμειφθεί ένδοξα για το ποίημά σας. Έχετε έτσι βιώσει, έχετε μάθει πολλά περισσότερα για το τι υπάρχει μέσα σας, και έχετε κάνει την ψυχή σας να μεγαλώσει. Ο Θεός να σας ευλογεί,
Σαχάρα θα σκέφτηκες φαντάζομαι!!! Δεν είναι όμως. Βρίσκονται σ' ένα νησί του ΒΑ Αιγαίου, τη Λήμνο.
Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Μύρινα. Κάποια από τα αγόρια πιθανότατα θα βρεθούν εκεί όταν πάνε στρατιώτες. Είναι μια έκταση 70 περίπου στρεμμάτων που δημιουργήθηκε από παράλληλη δράση της θάλασσας και των ανέμων ενώ στα προϊστορικά χρόνια η θάλασσα έφτανε ως εδώ. Και σου λέω ότι έφτανε μέχρι εδώ, γιατί η κοντινότερη παραλία, το Γομάτι, βρίσκεται 2.000 μέτρα από την περιοχή. Δεν είναι δηλαδή παραθαλλάσια, όπως συμβαίνει και σε πολλές άλλες περιοχές στην Ελλάδα. Στο Γομάτι υπάρχει και ένα εγκαταλειμμένο άρμα μάχης.
Δες το πιο κάτω βίντεο. Καμήλες δεν θα δεις!!!
Υπάρχει η φήμη ότι εδώ γυρίστηκαν σκηνές από την παλιά ελληνική ταινία "Μια Ελληνίδα στο χαρέμι" με τη Ρένα Βλαχοπούλου. Δεν είναι όμως αλήθεια.
Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ απλά με τους υπολογιστές και το ΑΙ. Τότε όμως τα εφέ ήταν ένα μεγάλο κομμάτι του δημιουργικού των στούντιο!!! Δες το βίντεο.
Δούλεψε σχεδον 9 χρόνια σαν σταθμάρχης στην Ν.Αφρική στο Κέιπ Τάουν. Τον είχε εκπαιδεύσει ένας παραπληγικός που έχασε τα πόδια του, ο James Wide για να τον βοηθά. Από το 1881 εώς το 1890 που πέθανε, δεν έκανε ούτε ένα λάθος!
Η ιστορία έχει ως εξής:
Ο σιδηροδρομικός james Edwin Wide είχε το παρατσούκλι Jumber γιατί μπορούσε να πηδάει με άνεση από το ένα τρένο στο άλλο, όταν αυτά κινούνταν. Κάποια φορά όμως έχασε την ισορροπία του και πέφτοντας ακρωτηριάστηκε από ένα τρένο. Έτσι έμεινε με προσθετικά πόδια, ανάπηρος και απολύθηκε.
Μετά από πολλές προσπάθειες έπεισε τους υπευθύνους της σιδηροδρομικής εταιρίας να τον επαναπροσλάβουν, αλλά αυτή τη φορά ως διαβιβαστή.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1880, ο Γουάιντ επισκέφτηκε την αγορά του Γιούτενχεΐγκ . Ενώ βρισκόταν εκεί, αντίκρισε ένα απίστευτο θέαμα: Ενα νεαρό μπαμπουίνο τσάκμα που σαν άλλο τσοπανόσκυλο, οδηγούσε ένα κοπάδι αγελάδων!
Ο James ξετρελάθηκε με τον μπαμπουίνο και ζήτησε να τον αγοράσει από τον ιδιοκτήτη του. Εκείνος ήταν απρόθυμος να πουλήσει το αγαπημένο του κατοικίδιο, καθώς το ζώο ήταν ιδιαίτερα έξυπνο αλλά και εξυπηρετικό. Τελικά, λυπήθηκε τον ανάπηρο, και του το πούλησε. Ο James τον ονόμασε Jack.
Ο ιδιοκτήτης είπε στον Γουάιντ ότι ο πίθηκος ήταν απίστευτα έξυπνος και εξαιρετικός εργάτης, αλλά μόνο αν... έπινε ένα ποτηράκι κονιάκ κάθε βράδυ. Αν αυτό δεν γινόταν, ο μπαμπουίνος ήταν νωθρός την επόμενη μέρα και αρνιόταν να κάνει το οτιδήποτε.
Ο Γουάιντ έμενε περίπου μισό μίλι μακριά από το σιδηροδρομικό σταθμό, και έτσι το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να εκπαιδεύσει τον Τζακ πως να σπρώχνει το μικρό του καροτσάκι κατά μήκος των ραγών. Ο μπαμπουίνος έσπρωχνε το καροτσάκι στον μικρό λόφο ενώ πηδούσε χαρωπά στο μικρό όχημα για τα πιο γρήγορα κατηφορικά τμήματα στο γυρισμό.
Ο πίθηκος έμαθε επίσης πώς να σηκώνει το καροτσάκι πάνω και έξω από τις ράγες και σύντομα βοηθούσε τον Τζέιμς με τις δουλειές του σπιτιού όπως το καθάρισμα των σκουπιδιών, το σκούπισμα και τη μεταφορά καυσόξυλων στο τζάκι.
Καθώς περνούσαν οι μήνες ο James έμαθε στον πίθηκο να χειρίζεται όλα τα κλειδιά και τις διασταυρώσεις στις ράγες. Ο Jack έγινε τουριστική ατραξιόν. Μια κυρία όμως διαμαρτυρήθηκε κι ο james απολύθηκε για δέυτερη φορά.
Ευτυχώς, η ιστορία δεν τελειώνει εκεί. Ο Γουάιντ κατάφερε τελικά να πείσει τους επιθεωρητές ότι μαζί, αυτός και ο Τζακ ήταν περισσότερο από ικανοί να κάνουν τη δουλειά τους σωστά.
Οι επιθεωρητές και η αντιπροσωπεία των σιδηροδρόμων, παρέμειναν δύσπιστοι, αλλά αποφάσισαν να τεστάρουν τον Τζακ με μια σειρά από αυστηρές δοκιμασίες. Δόθηκαν κρυφά οδηγίες σ΄ έναν οδηγό ατμομηχανής και όλοι οι συγκεντρώθηκαν για να παρακολουθήσουν πώς θα τα πήγαινε.
Κάθε φορά που ο οδηγός χτυπούσε την κόρνα του τρένου, ο Τζακ πηδούσε άμεσα στη δράση και, χωρίς να σφάλλει, τραβούσε τον σωστό μοχλό. Όχι μόνο αυτό, αλλά κοιτούσε και προς κάθε κατεύθυνση για να ελέγξει ότι το σήμα είχε αλλάξει και το τρένο βρισκόταν στην σωστή γραμμή.
Ο Τζακ πέρασε το τεστ με μεγάλη επιτυχία και τόσο αυτός όσο και ο Γουάιντ επαναπροσλήφθηκαν πανηγυρικά. Όχι μόνο ο μπαμπουίνος έγινε επίσημα υπάλληλός γνωστός ως «Τζακ ο διαβιβαστής», αλλά έλαβε και μισθό 20 σεντς την ημέρα και κάθε εβδομάδα μισό μπουκάλι μπύρας. Μάλιστα του δώσαν και επίσημο αριθμό απασχόλησης.
Μετά από μια δεκαετία ο Jack πέθανε από φυματίωση. Είχε εργαστεί για εννέα χρόνια και δεν είχε κάνει ούτε ένα λάθος.
