Η ιστορία του Rami Malek είναι μια υπενθύμιση... Μια υπενθύμιση για κάθε παιδί που ντρέπεται για το όνομά του. Για κάθε νέο που του λένε ότι δεν ταιριάζει. Για κάθε άνθρωπο που νιώθει αόρατος. Οι διαφορές σου δεν είναι εμπόδια. Είναι τα υλικά από τα οποία χτίζεται ο χαρακτήρας σου. Μην βιάζεσαι να κρύψεις αυτό που σε κάνει μοναδικό.
Στο σχολείο, τα παιδιά περιγελούσαν την εμφάνισή του, την καταγωγή του, το όνομά του. Ο Rami Malek έμαθε νωρίς τι σημαίνει να είσαι διαφορετικός. Γιος Αιγύπτιων μεταναστών στο Λος Άντζελες, ο κόσμος του έστελνε ένα μήνυμα: να ντρέπεσαι για τις ρίζες σου, γι' αυτό που είσαι, για την εμφάνισή σου. Ο πατέρας του δούλευε ως ξεναγός. Η μητέρα του καθάριζε σπίτια. Δεν είχαν διασυνδέσεις. Δεν είχαν χρήματα. Είχαν μόνο την ελπίδα.
Όταν ο Rami ήταν μικρός, εκείνη τον έπαιρνε μαζί της όταν καθάριζε σπίτια. Τον άφηνε σε μια γωνιά, με ένα βιβλίο, και εκείνος κοιτούσε. Κοιτούσε τις ζωές των άλλων. Κοιτούσε πώς ζούσαν οι πλούσιοι. Και μια μέρα, της είπε: «Μαμά, μια μέρα θα μπούμε από την μπροστινή πόρτα.» Εκείνη γέλασε. «Από την μπροστινή πόρτα μπαίνουν οι ιδιοκτήτες, όχι εμείς». Ο Rami δεν απάντησε. Αλλά δεν το ξέχασε ποτέ.
Όταν αποφάσισε να γίνει ηθοποιός, οι δυσκολίες δεν σταμάτησαν. Πέρασε χρόνια σερβίροντας τραπέζια, πηγαίνοντας σε ατελείωτες οντισιόν. Οι απορρίψεις ήταν συνεχείς. Του έλεγαν ότι ήταν «πολύ εθνοτικός» για κάποιους ρόλους, αλλά «όχι αρκετά εθνοτικός» για άλλους. Παγιδευμένος σε ένα αδιέξοδο, ζούσε δίπλα στο Χόλιγουντ, αλλά παρέμενε αόρατος.
Υπήρχαν νύχτες που κοιτούσε τον καθρέφτη και αναρωτιόταν αν έπρεπε να αλλάξει το όνομά του, να αλλάξει την εμφάνισή του, να γίνει κάποιος άλλος. Πολλοί μετανάστες το είχαν κάνει. Είχαν γίνει «πιο Αμερικανοί» για να τους δεχτούν. Αλλά κάτι μέσα του αντιστάθηκε. Δεν ήξερε ακόμα ότι αυτή η αντίσταση ήταν το μεγαλύτερο του όπλο.
Η αλλαγή ήρθε με το «Mr. Robot». Ξαφνικά, η βιομηχανία δεν μπορούσε να τον αγνοήσει. Τον αποκάλεσαν «ανακάλυψη της χρονιάς». Αλλά ο Rami ήξερε ότι δεν ήταν ανακάλυψη. Ήταν από χρόνια έτοιμος. Ο κόσμος απλώς χρειαζόταν να μάθει πώς να τον βλέπει. (Δες τον στο 0:37 του βίντεο πιο πάνω να λέει "Please tell me you're seeing this too..."
Η μεγάλη δοκιμασία ήρθε με τον ρόλο του Freddie Mercury στο «Bohemian Rhapsody». Ο Mercury είναι ένας πολύ διάσημος τραγουδιστής που σίγουρα ο μπαμπάς και η μαμά, μπορεί και ο παππούς έχουν ακούσει τραγούδια του.
Οι κριτικοί αμφέβαλαν. Είπαν ότι δεν έμοιαζε, ότι δεν μπορούσε να τραγουδήσει, ότι δεν μπορούσε να αποδώσει τη μαγεία. Ο Rami δεν σπατάλησε χρόνο σε αντεπιχειρήματα. Έσκυψε το κεφάλι και δούλεψε. Μελέτησε κάθε κίνηση, κάθε ανάσα, κάθε στιγμή μοναξιάς του Freddie.
Η αφοσίωσή του απέδωσε. Κέρδισε το Όσκαρ!!!
Στο βίντεο πιο κάτω βλέπεις τον πραγματικό Mercury (έχει πεθάνει πια) και τον Rami (στα δεξιά της οθόνης) να τον υποδύεται, τραγουδώντας το εμβληματικό bohemian rapsody (το μοναδικό τραγούδι στην ιστορία της pop και της rock που δεν έχει ρεφρέν).
Το αγόρι που κάποτε το κορόιδευαν, στεκόταν μπροστά στους πιο ισχυρούς ανθρώπους του κινηματογράφου, και όλοι το άκουγαν. Δεν πέτυχε κρύβοντας την καταγωγή του (στη θέση της καταγωγής μπορείς να βάλεις ό,τι νομίζεις ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό). Το πέτυχε αγκαλιάζοντάς την. Το παρελθόν του του έδωσε τα εργαλεία να υποδυθεί χαρακτήρες που νιώθουν ξένοι. Η δική του μάχη με την αποδοχή έγινε το όπλο του.
Θυμάσαι παλιότερα που σου έλεγα για τα flash mob; Αυτές τις εκπλήξεις που γίνονται από ομάδες καλλιτεχνών σε δημόσιους χώρους κι αφήνουν άφωνους τους περαστικούς; Δες ένα τέτοιο flash mob με το bohemian rapsody του Mercury και των Queen (έτσι λεγόταν η μπάντα που ήταν τραγουδιστης ο Mercury) που έγινε στο Παρίσι.
Ο τελευταίος στίχος του τραγουδιού λέει : "anyway the wind blows". Σκέψου τι εννοεί...
.jpg)
