Μαθηματικά - Ισοδύναμα κλάσματα

Η συνομωσία της πυρίτιδας, ο Guy Fawkes και η Μιχαέλα

Remember, remember the 5th of November 

Ξεκινάμε από τα βασικά που έμαθες. 

Επανάσταση είναι η μαζική κινητοποίηση πολλών ανθρώπων εναντίον κάποιας συνθήκης που δεν τους αρέσει. Θέλει να την αλλάξει και τις περισσότερες φορές αποκτά και ιστορική νομιμοποίηση. Σκέψου την ελληνική επανάσταση του 1821 που κάνουμε φέτος στην Ιστορία ή τη Γαλλική και την Αμερικανική επανάσταση που ήδη ξέρεις.

Η τρομοκρατία αντίθετα είναι η δράση λίγων ατόμων με βία και εγκληματική συμπεριφορά. Είναι πάντα παράνομη χωρίς αποτελέσματα εκτός απο την καταγραφή κάποιων εγκλημάτων. Βάλε υπότιτλους και δες το πιο κάτω βίντεο για να θυμηθείς αυτά που μας είπε η Μιχαέλα σήμερα στην τάξη. 

Η μάσκα που ξέρεις είναι από μια ταινία που λέγεται V for Vendetta και που έχει αλλάξει λίγο την πραγματική ιστορία του Guy Fawkes, ο οποίος συνελήφθη και κρεμάστηκε. Έγινε διάσημη όμως επειδή τη χρησιμοποίησε σαν σύμβολο μια ομαδά χάκερ, οι anonymous. Κανένας χάκερ όμως δεν κυκλοφορεί με μάσκα. Αυτό που κάνουν είναι παράνομο και δεν είναι λογικό να προκαλούν την προσοχή.  

Μαθηματικά - Ισοδύναμα κλάσματα

Δοκίμασε τις γνώσεις σου κάνοντας κλικ πιο κάτω

 

Παραθετικά επιθέτων

Μαθηματικά - Το φυλλάδιο

Ιστορία - Η οικονομική ζωή

 

Γλώσσα - Παραθετικά επιθέτων

    Τα θυμάσαι;

      

    

Ιστορία - Η οικονομική ζωή

Φυσική - Η ανάπτυξη του εμβρύου

Πιο κάτω ένα εκπληκτικό βίντεο με όλα αυτά που έμαθες. 

      

Μαθηματικά - Το κλάσμα ως πηλίκο διαίρεσης

 

Προστακτική σύνθετων ρημάτων (δεν παίρνουν αύξηση είπαμεεεεεε...)

Φυσική - Η αρχή της ζωής (Αναπαραγωγικό σύστημα) 

Γλώσσα - Ορθογραφία Προστακτικής, Προστακτική σύνθετων ρημάτων

 

Ορθογραφία Προστακτικής

Άσκηση για παλιόπαιδα

Άσκηση για ποοοολύ παλιόπαιδα

2 Νοεμβρίου 1881 - Απελευθέρωση του Βόλου από τους Τούρκους

 

Σαν σήμερα 2 Νοεμβρίου του 1881 ο Βόλος απελευθερώθηκε από τους Τούρκους. Αντίθετα από ότι ίσως φαντάζεσαι, δεν έπεσε ούτε μια ντουφεκιά. Ήταν έτσι οι συσχετισμοί στην Ευρώπη που η Θεσσαλία παραχωρήθηκε στην Ελλάδα. Στην γκραβούρα που βλέπεις πιο πάνω είναι η παραλία του Βόλου λίγους μήνες πριν την απελευθέρωση.

Οι Τούρκοι διοικητές του Βόλου λίγους μήνες πριν (26 Μαρτίου 1881) πούλησαν σε τότε κατοίκους της περιοχής  λίγα μέτρα αιγιαλού (ακτής) με σκοπό να μαζέψουν τα χρήματα της πώλησης για τον εαυτό τους. Τα ελάχιστα κτίσματα την εποχή εκείνη ήταν στην σημερινή οδό Ιάσονος (που τότε δεν υπήρχε). Οι τότε Βολιώτες που αγόρασαν αιγιαλό επιχωμάτωσαν (κουβάλησαν με κάρα άμμο και την έριξαν στη θάλασσα) την παραλία με σκοπό να μεγαλώσουν την ιδιοκτησία τους. Είναι έγινε η σημερινή οδός Αργοναυτών (παραλία) που αργότερα πέρασε στον Δήμο Βόλου.

Στις πιο πάνω εικόνες βλέπεις το σχέδιο κτισίματος του Βόλου και την αίτηση που έκαναν 67 πηλιορείτες στον Σουλτάνο το 1841 για να τους επιτραπεί να χτίσουν την πόλη έξω από το τείχος των Παλαιών (ο Βώλος τότε ήταν εκεί, μέσα στα τείχη. Το "ω" στο Βώλος δεν είναι λάθος. Έτσι γραφόταν ο Βόλος τότε).

Σήμερα για να θυμόμαστε εκείνη την εποχή έχουμε δώσει το όνομα "2ας Νοεμβρίου" στον δρόμο που περνάει ανάμεσα στο Δημαρχείο του Βόλου και το Δημοτικό Ωδείο. Ξεκινάει από το συντριβάνι με την Αργώ εκεί που σε λίγες μέρες θα αρχίσει να στολίζεται το μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο στην παραλία.!!!

Πιο κάτω διάβασε ένα ποίημα που έγραψε ένας σατυρικός ποιητής της εποχής (Γεώργιος Σουρής) για την απελευθέρωση του Βόλου.

Καμάρια μου, επειδή αύριο θα απουσιάζω, τη δήλωση της επίσκεψης μας στο παλιό νεκροταφείο θα τη δώσετε στην κ. Άννα. Κουράγιο... Θα κάνετε μάθημα την Τρίτη... Αύριο ελπίζω να αντέξετε και να μην κάνετε καμιά τρέλα... Μοιράζεστε σύμφωνα με αυτά που έχουμε πει...

 

 

Γλώσσα - Η πολύ λαίμαργη φάλαινα που έφαγε τη θάλασσα

       

Γλώσσα - Ας θυμηθούμε την προστακτική

 

Μαθηματικά - Κλάσματα (γνήσια και καταχρηστικά) - Κλασματικές μονάδες

 

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

 

Πώς είναι να ξυπνάς με πόλεμο;

"Η ώρα είναι 5μισι το πρωι. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ξυπνάω νωρίτερα. Την ώρα που σύμφωνα με το ανακοινωθέν του ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών "αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της ελληνοαλβανικής μεθορίου".
Δεν κάνω κάτι ιδιαίτερο. Κάνω ακριβώς ό,τι κάνω κάθε πρωι: φτιάχνω καφέ, κάτι να φαω... Και σκέφτομαι πώς είναι να ξυπνάς με πόλεμο.
Για την ακρίβεια, πώς είναι να κοιμήθηκες με ειρήνη και να ξυπνάς με πόλεμο.
Το ίδιο ακριβώς έκαναν εκατομμυρια Έλληνες τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Δεν ήταν αργία, ούτε εθνική εορτή, δεν ήταν καμία σημαντική ημέρα, ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Ήταν άλλη μια μέρα στο μεροκάματο, στη δημόσια υπηρεσία, στο εργοστάσιο, στο σχολείο. Μανάδες ξύπνησαν για να ζυμώσουν ψωμί, παιδιά σηκώθηκαν βαριεστημένα για το σχολείο, πατεράδες ξυρίζονταν μισονυσταγμένοι. Μια πολύ φθινοπωρινή τσαγκαροδευτέρα με αρκετή ψύχρα, που μετά το σαββατοκύριακο έπρεπε όλοι ξανά να μπούνε στο μαγκανοπήγαδο της καθημερινότητας και της βιοτής. Τουλάχιστον αυτό περίμεναν το προήγουμενο βράδυ που έπεσαν για ύπνο.
Και ξαφνικά: ΠΟΛΕΜΟΣ.

Τα σύννεφα υπήρχαν από καιρό, οι στρατηγοί ήξεραν τι έρχεται, ο κυβερνήτης είχε πάρει την απόφασή του, οι ενοπλες δυνάμεις προετοιμάζονταν, το διεθνές περιβάλλον δεν προοιώνιζε τίποτα καλό. Ο λαός το φοβόταν, όλοι το υποψιαζόντουσαν, πολλά γραφόντουσαν, αλλά όλοι το απεύχονταν και το ξόρκιζαν. Και βέβαια, κανείς δεν ήξερε το πότε. Κανείς δεν τους είπε ότι τον άλλο μήνα, την άλλη εβδομάδα, την παραπάνω Δευτέρα θα εχουμε πόλεμο. Κι όσο δεν συνέβαινε, τόσο διατηρούσαν όλοι την ανθρώπινη πεποίθηση ότι δεν θα συμβεί στις μέρες τους. Οι μεγαλύτεροι ήξεραν τι σημαίνει πόλεμος, είχαν ζήσει μεσα σε πόλεμο, πολλοί είχαν πάει σε πόλεμο. Αλλά είχαν περάσει ήδη σχεδόν 20 χρόνια από τις τελευταίες πολεμικές επιχειρήσεις των Ελλήνων. Και πολλά περισσότερα από την τελευταία φορά που ο πόλεμος ήταν στα σπίτια τους. Παρότι δεν ζούσαμε και τις ομαλότερες και ανέφελες εποχές, ενα μεγάλο τμημα του ελληνικού λαού πρέπει να είχε την απορία: τι είναι πόλεμος;

Δεν υπήρχαν τηλεοράσεις και ιντερνετ, δεν υπήρχαν καν τηλέφωνα για να αρχίσει να διαδίδεται το μαντάτο που είχε σκάσει στις 3 το πρωί στο σπίτι του κυβερνήτη στην Κηφισιά.
Οι σειρήνες της αντιαεροπορικής άμυνας ήχησαν στις 7 το πρωι.
Όσοι είχαν ξυπνήσει αχάραγα, οι σειρήνες τους βρήκαν στο δρόμο για τη φάμπρικα. Άραγε είχε κυκλοφορήσει το νέο στους δρόμους ή περπατούσαν εντελώς αμέριμνοι και ανυποψίαστοι των όσων ήδη συνέβαιναν από τις 5μισι το πρωι στα ελληνοαλβανικά σύνορα;
Κάποιοι θα ξύπνησαν απότομα από τις σειρήνες. Πώς είναι άραγε να ξυπνάς από τις σειρήνες; Φαντάζομαι ότι θα έσπευσαν να ανοίξουν το μόνο Μέσο πληροφόρησης που υπήρχε τότε: το ραδιόφωνο -όσοι είχαν. Κι εκεί θα έπεσαν πάνω στο Πρώτο Πολεμικό Ανακοινωθέν του Γενικού Στρατηγείου:
«Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν από της 5ης και 30 πρωινής της σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους».
Ένα λιτό και στεγνό «αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους» που τα είπε όλα σε λίγες λέξεις και πήγε να συναντήσει ένα εξίσου λιτό και στεγνό «μολών λαβέ», συνδέοντας και συμπεριλαμβάνοντας σε μια στιγμή και σε μια φράση 3,000 χρόνια ελληνισμού.
Την πάνδημη έκρηξη ενθουσιασμού την ξέρουμε.
Αλλά αυτό ήρθε μετά, στη διάρκεια της ημέρας, όταν το συλλογικό θυμικό πλημμύρισε τους δρόμους της Αθήνας και έπνιξε τις πρώτες σκέψεις.
Ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις;
Τι κάνεις όταν ακους σειρήνες και αυτό το ανακοινωθέν;
Τι σκέφτεσαι;
Πώς αντιδράς;
Πώς νιώθεις;
Τι σκέφτηκαν άραγε οι μανάδες;
Τι ένιωσαν οι γυναίκες; Οι αρραβωνιαστικές; Οι άντρες σε στρατεύσιμη ηλικία; Οι ηλικιωμένοι;
Τα πιτσιρίκια πανηγύρισαν που θα έχαναν το σχολείο;

Στα αστικά κέντρα, το τι σημαίνει πόλεμος το έμαθαν πρώτοι οι κάτοικοι της Πάτρας πριν προλάβουν να συνέλθουν από το σοκ της ανακοίνωσης. Ο πρώτος αεροπορικός βομβαρδισμός από τα ιταλικά πολεμικά της 116 Μοίρας έγινε στις 9μισι το πρωί. Όχι μόνο στο λιμάνι, αλλά και στο κέντρο της πόλης. Ακολούθησαν Θεσσαλονίκη, Κέρκυρα, Λάρισα. Στην Αττική το αεροδρόμιο του Τατοΐου και ο ναύσταθμος στον Σκαραμαγκά ήταν οι πρώτοι στόχοι μέχρι τέσσερις ημέρες αργότερα, την 1η Νοεμβρίου, όπου πήρε σειρά το λιμάνι του Πειραιά και τα περίχωρα, με βόμβες να πέφτουν σε κατοικημένες περιοχές από οπου περνούσαν σιδηροδρομικές γραμμές.
Πώς είναι τελικά να ξυπνάς με πόλεμο;
Πώς είναι τελικά να κοιμάσαι με τη σκέψη τι φαϊ θα μαγειρέψεις αύριο και να ξυπνάς με τη σκέψη αν θα έχεις φαϊ να μαγειρέψεις αυριο;
Η ώρα είναι 5μισι το πρωι.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ξυπνάω νωρίτερα.
Μέχρι να γράψω αυτό το κείμενο η ώρα έχει πάει 07:00.
Δεν υπάρχουν σειρήνες.
Οι κανονιοβολισμοί από το Λυκαβητό, μέσα σε μια ράθυμη ησυχία λόγω αργίας, υπενθυμίζουν ίσως κάτι από το κλίμα εκείνου του πρωϊνού.
Βάζω να ακούσω το Πολεμικό Ανακοινωθέν του Γενικού Στρατηγείου:
«....Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους».
Τι θα γράφει άραγε το επόμενο Πρώτο Πολεμικό ανακοινωθέν;
Πώς θα είναι να ξυπνάς με πόλεμο;
Μπορούμε να ελπίζουμε ότι δεν θα μάθουμε;
Ή απλώς διατηρούμε ίδια ανθρώπινη πεποίθηση ότι δεν θα συμβεί στις μέρες μας;"

Από το facebook

Έχασε ο Βόλος την ευκαιρία να μας θαυμάσει...

Σταθήκαμε τυχεροί στην κλήρωση, αλλά άτυχοι με τον καιρό... Έτσι είναι η ζωή. Πάντα υπάρχει το απρόβλεπτο. Μια παροιμία με ρίζες στην εβραϊκή παράδοση λέει "όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει". 

Εμείς όμως δεν σταματάμε. Συνεχίζουμε να ζούμε στο παραμύθι μας. Άκου τι θα κάνουμε... Θα ντυθείς με τα ρούχα της παρέλασης (φουλάρια, κονκάρδες και τα σχετικά), θα βγάλεις μια πολύ ωραία φωτογραφία και η μαμά θα μου τη στείλει στο viber ή στο e-mail μου. Να χαμογελάς... Μη μου έχεις μούτρα...